ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΟΙ ΤΡΑΜΠΑΛΕΣ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο:anyteart

Πριν από λίγες μέρες το Μουσείο Design του Λονδίνου απένειμε στο έργο Teeter-Tooter Wall των αρχιτεκτόνων Ρόναλντ Ράιλ και Βιρτζίνια Σαν Φρατέλο (*), το Beazley Design of the Year. Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα βραβεία στον κόσμο του σχεδιασμού το οποίο απονέμεται σε έργα και προϊόντα με «ισχυρά μηνύματα αλλαγής» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο διευθυντής του Μουσείου Σχεδιασμού Tim Marlow.

Το Teeter-Tooter Wall είναι οι τρεις ρόζ ταμπάλες στις δυο πλευρές του τείχους με τις σκουριασμένες πλέον σιδερένιες ράβδους, ύψους 18 ποδιών που διασχίζει την έρημο μεταξύ Σιουδάδ Χουάρεζ και Ελ Πάσο, σηματοδοτώντας τα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Η εγκατάσταση Teeter-Tooter Wall με τις τραμπάλες που εκτείνονται και στις δύο πλευρές του τείχους, βρίσκεται σε απόσταση πέντε μίλια από το πλησιέστερο σημείο ελέγχου. Δημοσιεύτηκε σε ανάρτηση στο Instagram το 2019 και περιλάμβανε ένα drone βίντεο με χαμογελαστά παιδιά που παίζουν με την τραμπάλα. Το έργο επικροτήθηκε με 220.000 ακολούθους ως χειρονομία ανθεκτικότητας και ευφευρετικότητας απέναντι σε φαινομενικά αξεπέραστους διαχωρισμούς. Σε σύντομο σημείωμά τους στην ανάρτησή, οι αρχιτέκτονες ανέφεραν ότι «τα παιδιά και οι ενήλικες συνδέθηκαν με ουσιαστικούς τρόπους και αντλήφθηκαν ότι οι ενέργειες που γίνονται απο τη μία πλευρά έχουν άμεση επίπτωση στην άλλη.»

Χορηγός του βραβείου είναι η παγκόσμια ασφαλιστική εταιρεία Beazley. Η είδηση της βράβευσης επανέφερε το θέμα για τα τείχη στα σύνορα προκαλώντας σχόλια και κριτικές. Ιδιαίτερα οξύ και επικριτικό είναι το άρθρο του Max Peal που δημοσιεύτηκε στο Art in America με τίτλο “The terrifying Cynicism of Teeter-Totter Wall”. Το βραβευμένο έργο, κατά τον συντάκτη, επιβεβαιώνει ότι «είμαστε ανίσχυροι να κάνουμε κάτι σημαντικό για τον τρόπο με τον οποίο αυτή η χώρα αντιμετωπίζει τους μετανάστες.»Το Teeter-Tooter Wall προσδιορίζεται στο άρθρο ως μια τραγωδία πορνογραφίας που προκαλεί μεν μια έντονη αντίδραση στο θεατή χωρίς, όμως, να τον προτρέπει να σκεφτεί. “Οι θεατές που το βλέπουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θλίβονται και λένε: “ναι, είναι φοβερό, έτσι δεν είναι; πραγματικά τραγικό!”. Αναγνωρίζουν σιωπηλά τη δική τους συνενοχή, τη δική τους δυναμία και εγωισμό επειδή δεν παρεμβαίνουν σ’αυτή τη φρικαλεότητα, και μέσω της παραδοχής της ενοχής τους, απαλλάσονται, κοινοποιούν το βίντεο και συνεχίζουν τη μέρα τους” ολοκληρώνοντας έτσι τον ακτιβισμό της πολυθρόνας μ΄ένα “share”.

Αν και το τείχος του Μεξικού αποτελεί σημείο αναφοράς των βίαιων συνεπειών της μεταναστευτικής  πολιτικής των ΗΠΑ, οι Ρόναλντ Ράιλ και Βιρτζίνια Σαν Φρατέλο δίνουν με το έργο τους μια επιλεκτική εκδοχή της ιστορίας.Στην πραγματικότητα – αναφέρεται στο άρθρο – αυτή η βία εκτείνεται στα σύνορα  με τη μεξικάνικη επαρχία Τσιάπας και τη Γουατεμάλα, όπου πρόσφυγες της Κεντρικής Αμερικής κρατούνται από την Εθνική Φρουρά του Μεξικού και στις πόλεις των ΗΠΑ Σικάγο και  Νέα Υόρκη. Αν, λοιπόν, το στόχος του Μουσείου και του χορηγού ήταν να αναδείξουν σχέδια που φέρουν “ισχυρά μηνύματα αλλαγής” τότε απέτυχαν θεαματικά, επιλέγοντας  ένα έργο που απλώς ενισχύει το status quo- ή, πιό συγκεκριμένα, το διακοσμεί με τρεις ροζ μεταλλικές ράβδους. Αυτό που φαίνεται να είναι ένα χαριτωμένο, αναζωογονητικό μήνυμα είναι πραγματικά τρομακτικά κυνικό: δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.Αντί να φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς τείχη, αυτοί οι αρχιτέκτονες μπορούν να φανταστούν μόνο ένα διασκεδαστικό τείχος. Πράγμα που συμβαίνει όταν είναι λανθεσμένες οι καλές μας προθέσεις για την καλή τέχνη. Όχι μόνο ενθαρρύνουμε τη μετριότητα – εγκαταλείπουμε την ελπίδα.”

  • Οι Ρόναλντ Ράιλ και Βιρτζίνια Σαν Φρατέλο σχεδιάζουν παρεμβάσεις για τα σύνορα από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, αν και αυτή είναι η πρώτη που προχώρησαν σε εφαρμογή. Ο Rael, ο οποίος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ, δημοσίευσε ένα βιβλίο το 2017 με τίτλο Borderwall as Architecture: A Manifesto for the US-Mexico Boundary, το οποίο περιέχει διάφορες «αντιπροτάσεις» για το τείχος, συμπεριλαμβανομένου ενός τείχους γιγαντιαίων κάκτων και ενός άλλου του οποίου οι ράβδοι είναι ράβδοι ξυλοφώνου.

Με πληροφορίες από Art in America