TRISTIA: ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

Κείμενο: ελένη γαλάνη

ΥΠΑΡΧΟΥΝ άγγελοι σου λέω. Δεν πετούν, τώρα πιά, πάνω από το Βερολίνο. Απ΄την Αθήνα πέρασαν. Θα φύγουν, θα πετάξουν μακριά πάλι, αύριο. Εμείς τους είδαμε και τους ακούσαμε, χτές, στο Μέγαρο Μουσικής με τη χορωδία MusicAeterna σε μια συναυλία – μυσταγωγία, μια πάρασταση που έπαιξε με τη φωνή, το φως και το σκοτάδι, την κίνηση και ενίοτε το χρώμα. Υπό τη διεύθυνση του Θόδωρου Κουρεντζή γευτήκαμε ένα δώρο-θεού, υπαρκτού ή μή δεν έχει σημασία, ένα δώρο που ξεπέρασε τα όρια της ανθρώπινης φωνής a capela ή συνόλου και μας καθήλωσε στην κυριολεξία επί 1,5 περίπου ώρα. Ηταν η συναυλία Tristia του Φιλίπ Ερσάν με τα μελοποιημένα ποιήματα ποινικών κρατουμένων στις φυλακές Clairvaux Abbey της Γαλλίας και φυλακισμένων στα πάλαι πότε γκούλαγκ της Σοβιετικής Ένωσης.

Μέρος της χορωδίας MusicAeterna επί της σκηνής της Αίθουσας Φίλων της Μουσικής, γιγαντοθόνη που κάλυπτε το Όργανο όπου προβάλετο η μετάφραση και η, ανά ποίημα, συνοδεία μουσικών οργάνων με τον μαέσρο να συμπάσχει συχνά και να διευθύνει το τραγούδι του πόνου, την απόγνωση, τον καημό,την παγωνιά, την παραμόρφωση του χρόνου και την εγκατάλειψη  της ανθρώπινης υπόστασης πίσω από τα κάγκελα, τα τείχη, τους φράχτες.  Μοιρολόι το λέμε εμείς…

Με πλήρη σκυσκότιση άρχισε η συναυλία και διατηρήθηκε έτσι με εξαίρεση την, κατά περίπτωση, επιλογή φωτισμού τμήματος της σκηνής, των οργάνων και των χορωδών. Μέτρησα 33 ποιήματα (όσα και τα χρόνια του Χριστού, όπως σχολίασε κάποιος), ποιήματα καημού για την πολυπόθητη τη λευτεριά, λέξη που σ’ εμάς τους Έλληνες αποτελεί ζωογόνο στοιχείο για την υπαρξή μας. Κρατήθηκε σιωπηλό σ΄όλη τη διάρκεια της συναυλίας και ξέσπασε όταν  έσβησαν ξανά τα φώτα, όταν οι άγγελοι αποχώρησαν αργά – αργά από τη  σκηνή και ο μαέστρος επίσης. Ξέσπασαν έτσι όπως μόνο οι Έλληνες ξέρουν να αντιδρούν όταν ξυπνούν οι μνήμες κι όταν η τελειότητα της τέχνης που τόσο μας λείπει, παίρνει θέση και υποκλίνεται μπροστά μας. Τότε είναι η στιγμή της έκρηξης.

Δεν ήταν ένα θερμό παρατεταμένο χειροκρότημα. Ήταν μια δόνιση που πρώτη φορά άκουσα και ένιωσα σε συναυλία του Θόδωρου Κουρεντζή. Πήγε κι ήρθε η Αίθουσα των Φίλων από το συντονισμό των ήχων των ποδιών στο πάτωμα που με «ακάματον ενέγειαν»  χτυπούσαν, ρυθμικά, μαζί με τα χέρια, παράγοντας ήχους πρωτόγνωρους, απόλυτα εναρμονισμένους με το ιδανικό της χιλιάκριβης της λευτεριάς. Επιβραβεύοντας έτσι, την ποίηση των ανωνύμων φυλακισμένων, τη σύνθεση, την εκτέλεση, τη διεύθυνση και παρουσίαση από τον Θόδωρο Κουρεντζή.

…Born in Greece, γράφει κάπου προς το τέλος του, εξαιρετικής σύνταξης, βιογραφικού –κειμένου που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα πολυπολιτισμικού χώρου The Shed της Νέας Υόρκης όπου και ο επόμενος σταθμός της ορχήστρας και χορωδίας MusicAeterna του Θόδωρου Κουρεντζή (19-24/11/2019).

Born in Greece. It’s enough.