ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΤΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟ 2022

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart

Ένα ακόμα διεθνές πρόγραμμα εκθέσεων ανακοινωσε τη Tate για το 2022 σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Ανάμεσά του ξεχωρίζει μια πρωτοποριακή έρευνα για τον υπερρεαλισμό στην Tate Modern, μια νέα εγκατάσταση από τον Hew Locke στην Tate Britain, έκθεση της Barbara Hepworth στο Tate St Ives και η επιστροφή του βραβείου Turner στην Tate Liverpool. Το πρόγραμμα θα προσφέρει νέες προοπτικές για βασικές προσωπικότητες, κινήματα και θέματα της ιστορία της τέχνης, καθώς επίσης και την παρουσίαση μερικών από τους πιο καινοτόμους σύγχρονους καλλιτέχνες του κόσμου. Να σημειωθεί ότι οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας είχαν συνέπειες και για την Tate, όπως και τα περισσότερα μουσείου του κόσμου. Ο οργανισμός μεταξύ άλλων ενεργειών για τη διάσωση των μουσείων και την συνέχεια της λειτουργίας του αναγκάστηκε να προχωρήσει σε περικοπές του προσωπικού της με ένα πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου. Σύμφωνα δε με ανακοίνωση του διοικητικού προσωπικού της, ο τουρισμός και η επισκεψιμότητα αναμένεται να επιστρέψουν στην Tate, σε φυσιολογικά επίπεδα, την περίοδο 2024-2025.

Τον Φεβρουάριο του 2022, η Tate Modern θα ανοίξει με την  έκθεση- ορόσημο “Surrealism Beyond Borders” που θα επεκτείνει την ιστορία του σουρρεαλισμού και θα αποκαλύψει πώς οι καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο – από το Τόκιο μέχρι το Μεξικό, το Κάιρο στο Παρίσι και τη Μαρτινίκα στο Βουκουρέστι – ενώθηκαν υπό τις ανατρεπτικές ιδέες και το επαναστατικό πνεύμα του κινήματος. Η Tate Modern θα ξεκινήσει επίσης νέες οικογενειακές δραστηριότητες την άνοιξη και το καλοκαίρι στο πλαίσιο του UNIQLO Tate Play καθώς και μια νέα εγκατάσταση στο Tanks.

Μεταξύ πολλών καλλιτεχνών, το κοινό του δημοφιλούς μουσείου στο Southbank του Λονδίνου, θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει και τα έργα της Αγγλο-Μεξικανής ζωγράφου Leonora Carrington, τα οποία με τη μοναδική τους αισθητική και τον μυθικό συμβολισμό τους μαγνητίζουν το βλέμμα του θέατη, ενώ τον μετατρέπουν σε κομμάτι του παράλογου, ανήσυχου και φεμινιστικού σύμπαντος της. Επιπλέον, έργα της Πολωνής γλύπτριας Magdalena Abakanowicz, η οποία ειδικευόταν στην υφαντική, θα βρίσκονται την Tate Modern από τον Νοέμβριο του 2022.

Η Tate Britain θα φιλοξενήσει δύο σημαντικές αναδρομικές εκθέσεις: από τον Απρίλιο, με πίνακες του Walter Sickert από τα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, και τον Μάιο, με έργα από όλη την καριέρα της Cornelia Parker, που θα περιλαμβάνει εγκαταστάσεις της, γλυπτά, φωτογραφίες, σχέδια και κεντήματα. Γνωστή για τις μεγάλων διαστάσεων εικαστικές εγκαταστάσεις της η Cornelia Parker αναζητά την έννοια της καταστροφής και του ανεπιθύμητου, ενώ συχνά ενσωματώνει στη δουλειά της ιστορικά κειμήλια. Έτσι, αποτυπώνει την στιγμιαία εικόνα κάποιας καταστροφής, όπως στο έργο “Cold Dark Matter: An Exploded View” (1991), για το οποίο ανατίναξε με τη βοήθεια του βρετανικού στρατού ένα υπόσεγο κήπου και συνέλεξε τα θραύσματα τοποθετώντας τα έτσι ώστε, να αναπαριστούν την ακριβή στιγμή της έκρηξης. Συνολικά στο έργο της εκτείνεται σε πολλά καλλιτεχνικά μέσα.

Ο Hew Locke θα επιστρέψει στην Tate Britain στις Duveen Galleries, όπου θα δημιουργήσει νέα έργα, τον Μάρτιο του 2022. Τον Νοέμβριο, η Tate Britain θα φιλοξενήσει την έκθεση της Lynette Yiadom-Boakye, η οποία άνοιξε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2020, αλλά σταμάτησε λόγω της πανδημίας Covid-19, για άλλους τρεις μήνες. Έργα του φωτογράφου ντοκιμαντέρ Bill Brandt, του γλύπτη Anthony Caro και μια έρευνα της σχολής ζωγράφων Norwich θα παρουσιαστούν επίσης το 2023. Το ίδρυμα θα καλωσορίσει και την Βιετναμέζα καλλιτέχνιδα Thao Nguyen Phan, στην τοποθεσία του στο St Ives, τον Φεβρουάριο, μετά από μια επιτυχημένη έκθεση στην Chisenhale Gallery, τον Οκτώβριο του 2020. Η γκαλερί θα παρουσιάσει, επίσης, την «επιστροφή» της Barbara Hepworth, με μια σημαντική έκθεση της δουλειάς της.

Η Tate Liverpool θα φιλοξενήσει και πάλι το βραβείο Turner, μετά την πρώτη του διοργάνωση εκεί το 2007, και θα παρουσιάσει, επίσης, την ομαδική έκθεση Radical Landscapes, τον Μάιο, η οποία θα διερευνήσει το πώς η βρετανική ύπαιθρος απεικονίζεται από καλλιτέχνες, ως ένα μυστικιστικό μέρος για πειραματισμό και επανάσταση.