“ΦΑΙΔΡΑ” ΤΗΣ ΤΣΒΕΤΑΓΙΕΒΑ ΣΤΟ “ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ”

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart

Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα (1892-1941) από τις σημαντικότερες ποιητικές φωνές του 20ού αιώνα, ποιήτρια που γεφύρωσε με μοναδικό τρόπο τον μοντερνισμό με τη λυρική συγκίνηση μεταγράφει το μύθο της Φαίδρας και του Ιππόλυτου σε μια ποιητική αλληγορία που μας καλεί να αφυπνίσουμε τη σχέση μας με τη φύση και το ένστικτο, τη σχέση ανάμεσα στα φύλα, την εξουσία της ερωτικής επιθυμίας καθώς και τον ρόλο της μητρότητας.

Η Τσβετάγιεβα ολοκλήρωσε τη «Φαίδρα» το 1927. Η ιστορία εξελίσσεται στο παλάτι του Θησέα στην Τροιζήνα. Στην παράσταση που προγραμματίζεται ανέβει στο θέατρο Προσκήνιο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά αναπτύσσεται «μια σκηνική σύλληψη για πέντε πρόσωπα που επιχειρούν σ’ έναν νεκρό τόπο να ανασυνθέσουν την χαμένη σχέση με την ελευθερία, την ερωτική επιθυμία και την απενοχοποίηση. Δύο ισχυρά δίπολα (Τροφός- Φαίδρα / Σύντροφος Ιππόλυτου- Ιππόλυτος) διαπραγματεύονται την ανάγκη για παρέκκλιση και για μια βουτιά στο χάος της επιθυμίας και του φυσικού σώματος , μπροστά στον Θησέα, που ενώπιόν του εκπληρώνεται μια μοίρα.» Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Αναστάσης Ροιλός, Μιχάλης Σαράντης

Γραμμένη από την ίδια την ποιήτρια για να διαβάζεται –και όχι για να παίζεται επί σκηνής– η «Φαίδρα» έχει πλέον καθιερωθεί στο διεθνές δραματολόγιο και έχει επηρεάσει σημαντικά τη ρωσική και την παγκόσμια ποίηση.

Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα (1892-1941) γεννήθηκε στη Μόσχα. Εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή το 1910. Λίγο αργότερα εγκατέλειψε τις εγκύκλιες σπουδές της και παντρεύτηκε τον Σεργκέι Έφρον. Το 1922, δηλώνοντας την αντίθεσή της στην Οκτωβριανή Επανάσταση, εγκατέλειψε την πατρίδα της και έως το 1939 έζησε στο εξωτερικό. Όταν επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση, η κόρη της φυλακίστηκε, ο άντρας της εκτελέστηκε και η ίδια τελικά αυτοκτόνησε. Η Τσβετάγιεβα έγραψε ποιήματα, λυρικές πρόζες και αφηγήματα με φόντο την Μόσχα του καιρού της, την «αιώνια αγαπημένη» και σε δεύτερο πλάνο το Παρίσι και την Πράγα, σ’ ένα περιβάλλον αντιμέτωπο με την  κομμουνιστική ελπίδα και στην άνοδο της ναζιστικής απειλής.

Το 1957, δεκαέξι χρόνια μετά το θάνατό της, ανακηρύχθηκε εθνική ποιήτρια της Σοβιετικής Ένωσης.,