ΟΙ “ΚΑΠΟΙΟΙ”, ΤΑ ΤΣΙΜΕΝΤΑ ΚΑΙ Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Ελένη Γαλάνη

Οι νέοι διάδρομοι στην Ακρόπολη για την πρόσβαση των ΑΜΕΑ και οι μαζικές αντιδράσεις που προκάλεσαν και συνεχίζονται, απασχόλησαν και την “Καθημερινή”. Η εφημερίδα αναρωτήθηκε “τί συμβαίνει;” με τους τσιμεντένιους διαδρόμους του βράχου και ασχολήθηκε με το θέμα για να λυθεί η απορία της “γιατί κάποιοι κάνουν λόγο για τσιμέντα στηνΑκρόπολη” ενώ “όλα αυτά είναι ήδη γνωστά”.

Έτσι, στη νέα μορφή ρεπορτάζ –ρωτώ, απαντάς και βάζω τελεία- απηύθυνε ερώτηση στην υπουργό κ. Λίνα Μενδώνη κι εκείνη απάντησε. Η εφημερίδα δημοσίευσε την απάντηση, έβαλε και μια φωτογραφία και το ρεπορτάζ ολοκληρώθηκε.

Θα πείτε:Είναι δυνατόν ποτέ, σήμερα, συντάκτης να τολμήσει να απευθυνθεί σε υπουργό και να ανταπαντήσει ότι:

– “ίσοι είμαστε, ίδιοι δεν είμαστε”.

– Θα έπαιρνε ποτέ το θάρρος να υπενθυμίσει – άραγε το γνωρίζει; – ότι τα έργα ανάπλασης στην Ακρόπολη, από τότε που ξεκίνησαν, παρουσιάζονταν κάθε τόσο, στο παρελθόν από την Επιτροπή Συντήρησης Μνημείων της Ακρόπολης σε διεθνή επιτροπή ειδημόνων του ακαδημαϊκού χώρου για να έχουν τις παρατηρήσεις, τις υποδείξεις και την έγκριση της επιστημονικής διεθνούς κοινότητας η οποία προσήρχετο στις συναντήσεις όχι μόνο για να πληροφορηθεί αλλά και να διδαχτεί από τις πραγματικά πρωτοπόρες λύσεις που έδιναν οι Έλληνες αρχιτέκτονες, συντηρητές και αρχαιολόγοι.

– Θα μπορούσε ποτέ κανείς ρεπόρτερ, σήμερα, να επισημάνει στην πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟΑ, να θέσει το ερώτημα “ σε ποιούς ήταν γνωστά;” Από τότε που εξέδωσε Δελτίο Τύπου στις 20/5/20; Μα αυτό δεν είχε,όπως αποδεικνύεται, καμία απήχηση, πουθενά. Γιατί άραγε; Οργανώθηκε μια δημόσια παρουσίαση της μελέτης, μια έκθεση, μετά την έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου(*), με στόχο όχι μόνο την ενημέρωση των επιστημονικών φορέων αλλά και του κοινού ακόμα και σ΄ένα διεθνές επίπεδο από τη στιγμή που το έργο χρηματοδοτείται από το παγκοσμίως γνωστό Ίδρυμα Ωνάση; Δύο brand name στη σειρά (Ακρόπολη, Ωνάσης) τί καλύτερο για διαφήμιση της χώρας θα μπορούσε να διαθέτει κανείς όταν οι κυβερνώντες επέλεξαν να της γιορτάσουν 200 χρόνια από τη Επανάστασή της το 1821 και άλλα 2.500 από τις «Μεγάλες Νίκες» της (Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Σαλαμίνα, Πλαταιές);

– Θα παρατηρούσε ο συντάκτης ότι δεν είναι θέμα των πολιτών να ψάξουν και να μάθουν τί είναι το αρχιτεκτονικό τσιμέντο αλλά υποχρέωση της Πολιτείας να δώσει αναλυτικά τα τεχνικά στοιχεία για ένα τόσο σοβαρό έργο. Δεν μειώνεται η υπόληψη του συντάκτη της μελέτης μήτε όλων όσοι την ενέκριναν επειδή τώρα αμφισβητείται η αισθητική της και η χρήση των υλικών της στο συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο. Ο διάλογος, η διαφωνία, οι παρεμβάσεις αποτελούν βασικά στοιχεία της Δημοκρατίας -επώδυνα μερικές φορές – αλλά θεμέλια που σηκώνουν αυτό το πολίτευμα και το προστατεύουν από τις εκάστοτε “κακοκαιρίες”. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το αρχικό πάναρχαιο σύμβολό του, την Ακρόπολη των Αθηνών.

– Ποιός θα έλεγε ποτέ  ότι οι “ κάποιοι” έχουν όνομα, επίθετο, ταυτότητα και άποψη.

Κλείνοντας, προς το παρόν – γιατί θα επανέλθουμε – να πούμε ότι στην παπαγαλία περί της τσιμεντόστρωσης στη δεκαετία του ’60 θα έπρεπε, πριν αρχίσει από το ΥΠΠΟΑ και να αναπαραχθεί από τα Μέσα, social και μη, να είχε ληφθεί υπόψη ότι χρονολογικά πραγματοποιήθηκε σε εποχές ασεβείς προς τη Δημοκρατία και τα ιδανικά της τα οποία δηλώνουν ότι πρεσβεύουν οι νυν εκλεγμένοι κυβερνώντες μας. Να θυμίσουμε ότι η χώρα από το ’67 βρισκόταν υπό καθεστώς δικτατορίας και η εν λόγω εφημερίδα είχε κλείσει με πρωτοβουλία της ιδιοκτησίας της.

 

(*) τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συβουλίου διορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση και γνωμοδοτούν επί των προτάσεών της.