OI MEΓΑΛΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΗΠΑ ΤΟ 2020

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyte

Η αναμενόμενη έναρξη και λειτουργία του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου, τον Οκτώβριο, στην περιοχή των πυραμίδων και η μεγάλη αναδρομική έκθεση του Ραφαήλ στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, δίνουν όχι μόνο το πολιτιστικό στίγμα του νέου χρόνου αλλά και της δεκαετίας που μόλις άρχισε.

Το 2020, είναι, ως φαίνεται μια χρονιά η οποία, αριθμητικά, τουλάχιστον, υποδηλώνει έναν μαραθώνιο εγκαινίων νέων πολιτιστικών χώρων σ΄ολόκληρο τον κόσμο. Νέα μουσεία και πινακοθήκες, έργα μεγάλων αρχιτεκτονικών γραφείων εγκαινιάζονται, προγράμματα με εκθέσεις Τεχνών, παρελθόντος και παρόντος χρόνου, ανακοινώνονται, προτάσεις και επιλογές για τα σπουδαιότερα γεγονότα του 2020 στον τομέα των καλλιτεχνικών εκθέσεων κατακλύζουν τα ειδικά περιοδικά και το διαδίκτυο. Η anyeArt επιλέγει αυτές που κρίνει ως σημαντικότερες. Από το πολυπολιτισμικό Λονδίνο που αναμφισβήτητα κατέχει την πρωτοκαθεδρία και τη Νέα Υόρκη που ακολουθεί ασθμαίνουσα, στο Παρίσι, το Βερολίνο, την Οξφόρδη, τη Μαδρίτη, μουσεία, πινακοθήκες, γκαλερί και πολιτιστικά ιδρύματα συμμετέχουν στον αγώνα “να ανοίξουν τα μάτια τοι κοινού στην τέχνη και να καλλιεργήσουν τη γνώση.”

Στις επιλογές της η anyteArt δεν έχει συμπεριλάβει τον ελληνικό χώρο επειδή μέχρι χθες, τουλάχιστον, δεν είχε ανακοινωθεί ετήσιο πρόγραμμα (εκθέσεις με ημερομηνίες έναρξης και λήξης, εγκαίνια νέων χώρων κλπ) από κρατικούς φορείς στους οποίους υπάγονται μουσεία και πινακοθήκες.

Raphael

Η έκθεση Raphael (1483 – 1520) στο Λονδίνο σηματοδοτεί την επέτειο των 500 χρόνων από το θάνατο του Raffaello Sanzio da Urbino  που με το έργο του σχημάτισε, στη σύντομη ζωή του, την πορεία του δυτικού πολιτισμού όσο κανένας άλλος, πριν και μετά απ΄αυτόν. Διάσημοι πίνακες και  σχέδια του, αλλά και το έργο του στην αρχιτεκτονική, την ποίηση, τη γλυπτική, στις ταπισερί και τις εκτυπώσεις, αποτελούν μια πρωτοφανή ευκαιρία να θαυμάσει κανείς το εύρος της δεξιοτεχνίας, της δημιουργικότητας και της εφευρετικότητας του Ραφαήλ. Στη μεγάλη αυτή έκθεση συμμετέχουν με δάνειά τους το Λούβρο, το Μουσείο του Βατικανού, η Πινακοθήκη Ουφίτσι, η Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον και το Μουσείο Πράντο. Στο πλαίσιο της επετείου και με αφορμή την αποκάλυψη μιας πρόσφατα συντηρημένης προπαρασκευαστικής γελοιογραφίας για το πιο γνωστό έργο του καλλιτέχνη, τη Σχολή Αθηνών του Βατικανού (1509) στη βιβλιοθήκη Veneranda Biblioteca Ambrosiana στο Μιλάνο, η Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον, για να αποδώσει φόρο τιμής στη μεγαλοφυΐα του Ραφαήλ, αναγνωρίζοντας τον κρίσιμο ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η χαρακτική για την προώθηση του οράματος ενός καλλιτέχνη, παρουσιάζει, από τις 16 Φεβρουαρίου, ένα πλήθος από εκτυπώσεις και σχέδια τόσο από τον ίδιο τον καλλιτέχνη όσο και από  διάσημους σύγχρονούς του. Ανάμεσα τους είναι η ξυλογραφία , David Slaying Goliath του Ugo da Carpi που βασίζεται σε σχέδιο του Ραφαήλ, στο Βατικανό το οποίο δείχνει τη δεξιοτεχνία του ως κατασκευαστή εικόνας και την εφευρετικότητα του Da Carpi στην εκτύπωση. (Από 3 Οκτωβρίου 2020)

Artemisia Gentileschi

Μια άλλη μεγάλη έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου είναι της Ιταλίδας ζωγράφου του μπαρόκ Artemisia Gentileschi. Σε μια εποχή που οι γυναίκες καλλιτέχνες δεν ήταν εύκολα αποδεκτές, η Artemisia Gentileschi διέγραψε μια μακρά και επιτυχημένη καριέρα ως ζωγράφος, η οποία διήρκεσε περισσότερα από 40 χρόνια. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος στην Ακαδημία των Καλλιτεχνών (Accademia delle Arti del Disegno), στη Φλωρεντία.

Περίπου 35 έργα από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές απ’ όλο τον κόσμο έρχονται στο Λονδίνο για να δώσουν μια επιλεκτική επισκόπηση της καριέρας της Artemisia: Από την εκπαίδευσή της στη Ρώμη, όπου έμαθε να ζωγραφίζει υπό την καθοδήγηση του πατέρα της Orazio Gentileschi, στην εποχή εποχή που έζησε και δημιούργησε στη Φλωρεντία και τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής της, κατά τη διάρκεια της οποίας ίδρυσε ένα στούντιο στη Νάπολη και έκανε ένα σύντομο ταξίδι στο Λονδίνο.

Η έκθεση παρουσιάζει μερικά από τα πιο γνωστά έργα ζωγραφικής και αυτοπροσωπογραφίας της, καθώς και πρόσφατα ανακαλυφθέντα έργα και δίνει στους επισκέπτες μοναδική ευκαιρία να συναντήσουν την Αρτεμισία. (4 Απριλίου-26 Ιουλίου)

Young Rembrandt

Η πρώτη μεγάλη έκθεση στο Ηνωμένο Βασίλειο που ερευνά τα πρώτα χρόνια της  πορείας του πιο διάσημου Ολλανδού καλλιτέχνη Rembrandt van Rijn (1606-1669) στο διάστημα 1620- 1630.

Η έκθεση οργανώνεται από το Ashmolean Museum, στην Οξφόρδη και περιλαμβάνει 34 έργα ζωγραφικής του Ρέμπραντ, δέκα από τους σημαντικότερους σύγχρονούς του και 90 ακόμη σχέδια και εκτυπώσεις από διεθνείς και ιδιωτικές συλλογές. Θα παρουσιάσει επίσης για πρώτη φορά, δημόσια, το νεοανακαλυφθέν έργο με τίτλο Αφήστε τα μικρά παιδιά να έρθουν σε μένα (1627-8). Πρόκειται για μια αυτοπροσωπογραφία του νεαρού καλλιτέχνη  που μας κοιτάζει με δέος (27 Φεβρουαρίου – 7 Ιουνίου).

Christo

Επίθεση στην πόλη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η επιστροφή του Christo, στο Παρίσι με μια  μνημειώδη εγκατάσταση στην Αψίδα του Θριάμβου. Ο Christo θα αναδιπλώσει το μνημείο και θα το εξαφανίσει κάτω από 25.000 τ.μ. ανακυκλώσιμου πολυπροπυλενικού αργύρου και μπλε υφάσματος και 7.000 μ. το οποίο θα δέσει με κόκκινο σχοινί. Η εγκατάσταση αυτή γίνεται σε συνεργασία με το Κέντρο Πομπιντού και το Κέντρο Κεντρικών Μνημείων με την ευκαιρία  της μεγάλης έκθεσης Christo στο Κέντρο Georges Pompidou (March 18th, 2020 – June 15th) αφιερωμένη στην παρισινή καριέρα του Christo και της γυναίκας του και συνεργάτιδας του Jeanne-Claude από το 1958 έως το 1964 και πιο συγκεκριμένα στην ιστορία του έργου “The Pont-Neuf, τυλιγμένο έργο για το Παρίσι”. Η εφήμερη αυτή δουλειά στην Αψίδα του Θριάμβου παραπέμπει σε παλαιότερο έργο στο Βερολίνο, το Wrapped Reichstag (1995) –  (19 Σεπτεμβρίου – 4 Οκτωβρίου).

Félix Fénéon

Η πρώτη έκθεση αφιερωμένη στον ανακηρυγμένο αναρχικό και κριτικό τέχνης Φελίξ Φαινό (1861-1944) θα γίνει στο ΜΟΜΑ. Κριτικός τέχνης, συντάκτης, εκδότης, έμπορος, συλλέκτης και αναρχικός, ο Fénéon είχε ευρεία επίδραση στην ανάπτυξη του μοντερνισμού. Στα τέλη του 1880, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στον ορισμό του νέου κινήματος, γνωστού ως Νέο-ιμπρεσιονισμός -όρος που ο ίδιος δημιούργησε. Κατά τις επόμενες πέντε δεκαετίες, ο Φαινό υποστήριξε τη σταδιοδρομία των καλλιτεχνών Georges-Pierre Seurat και Paul Signac, Pierre Bonnard, Henri Matisse και Amedeo Modigliani. Ως συλλέκτης δημιούργησε μια φημισμένη συλλογή ζωγραφικής από αυτούς τους καλλιτέχνες και πολλούς άλλους, ενώ υπήρξε, ταυτόχρονα, πρωτοπόρος συλλέκτης τέχνης από την Αφρική και την Ωκεανία.

Η έκθεση που έχει ήδη παρουσιαστεί στο Παρίσι (Μουσεία Ορσέ και Ζακ Σιράκ) περιλαμβάνει περίπου 160 αντικείμενα, όπως μεγάλα έργα που το θαύμασε, κέρδισε και συγκέντρωσε ο Φαινό, καθώς και σύγχρονες φωτογραφίες, επιστολές και δημοσιεύσεις που εντοπίζουν βασικά κεφάλαια στη βιογραφία του. Αυτά τα έργα, μαζί, αποκαλύπτουν τη βαθιά και μόνιμη κληρονομιά της έντονης ματιάς του Φαινό και του τολμηρού, προσανατολισμένου προς το μέλλον, οράματος.

Η έκθεση Félix Fénéon: Ο αναρχικός και η πρωτοπορία από το Signac στο Matisse και πέρα ​​ διοργανώνονται από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, τα Μουσεία του  Παρισιού, Ορσέ και Ζακ Σιράκ και το ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης (22/3-25/7).

The Cool and the Cold

Ο τίτλος The Cool and the Cold. Ζωγραφική από τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ 1960-1990, από τη συλλογή Λούντβιχ (Ludwig Collection). Η έκθεση παρουσιάζει έργα των Andy Warhol, Ilja Kabakov, Erik Bulatov, Lee Lozano, Jackson Pollock, Helen Frankenthaler, Viktor Pivovarov, Natal’ja Nesterova και Ivan Čujkov.  Ο Peter και η Irene Ludwig ήταν από τους πρώτους Ευρωπαίους συλλέκτες αμερικανικής pop art και τέχνης από τη Σοβιετική Ένωση. H εκτεταμένη συλλογή τους καθιστά έτσι δυνατή την κριτική αντιπαραβολή έργων και από τις δύο πλευρές στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ Ανατολής-Δύσης. Η έκθεση στο Martin Gropius Bau εξετάζει πώς οι καλλιτέχνες αντέδρασαν στα πολιτικά και αισθητικά ζητήματα της εποχής τους και πώς διαπραγματεύτηκαν ιδέες για ατομική και κοινωνική ελευθερία. Στο διάλογο μεταξύ τριών δεκαετιών εννοιολογικής και ποπ τέχνης, η τέχνη γίνεται ευανάγνωστη ως έκφραση και σχολιασμός των ιδεολογιών. (25/4 – /9).

Marina Abramovitc

Στην πρώτη μεγάλη έκθεση της Μαρίνας Αμπράμοβιτς στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου  θα παρουσιαστούν έργα που καλύπτουν την 50ετή καριέρα της μαζί με νέα έργα που σχεδιάστηκαν ειδικά για τους χώρους της Ακαδημίας. Καθώς η Αμπράμοβιτς προσεγγίζει τα μέσα της δεκαετίας των 70 χρόνων, το καινούριο έργο της αντικατοπτρίζει τις αλλαγές στο σώμα του καλλιτέχνη και διερευνά την αντίληψή της για τη μετάβαση μεταξύ ζωής και θανάτου. Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς έχει κερδίσει παγκοσμίως την αναγνώριση ως πρωτοπόρου της τέχνης performance και των επιδόσεων κι έχει δοκιμάσει με συνέπεια στο έργο της, τα όρια της σωματικής και διανοητικής αντοχής της. Φήμες λένε οτι η “ζωντανή πόρτα” στη γκαλερί της Μπολόνια το 1977, είναι πιθανόν να επανέλθει στο Λονδίνο. ( 26 Σεπτεμβρίου – 8 Δεκεμβρίου)/

The  Magritte Machine

O Bέλγος σουρεαλιστής Ρενέ Μαγκρίτ οραματίστηκε την εμφάνιση μιας εξαιρετικής σειράς αυτοματοποιημένων αντικειμένων – ικανών να ξεδιπλώσουν οποιοδήποτε εμπόρευμα που θα μπορούσε ενδεχομένως να χρειαστεί ένας σύγχρονος πολιτισμός – που περιελάμβανε μια “καθολική μηχανή για την κατασκευή έργων ζωγραφικής”. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, το μουσείο Thyssen-Bornemisza, στη Μαδρίτη, διερευνά τις συνέπειες του ονείρου του σουρεαλιστή μέσα από τη συναρμολόγηση 65 καμβάδων, φωτογραφιών και ταινιών που συνθέτουν την έκθεση με τίτλο “The Magritte Machine. Καταργώντας τη φανταστική μηχανή του Mαγκρίτ σε έξι συνιστώσες – το μουσείο, τη σιλουέτα, το παράθυρο, το μηχανισμό, το μιμητισμό και τη μάσκα που σβήνει και προβάλλει το πρόσωπο – οι διοργανωτές της επίδειξης ελπίζουν να τρομάξουν το αδιάφορο φάντασμα μηχανή μεγαλοφυΐας (27 Οκτωβρίου – 28 Φεβρουαρίου 2021).