Ο “ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ” ΣΤΟ ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΟΥΛΡΙΧ ΡΑΣΕ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔAΥΡΟ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart, 22/7/22

«Ο κόσμος που συγκεντρώνεται στις παραστάσεις του Ούλριχ Ράσε θυμίζει λαϊκό προσκύνημα σε μεγάλο techno club», γράφτηκε στον ξένο τύπο, με αφορμή τον Οιδίποδα που παρουσίασε στο Deutsches Theater Berlin τον περασμένο Αύγουστο, επισημαίνοντας ότι το «μηχανικό θέατρό» (machine theatre) του γερμανού σκηνοθέτη επιτρέπει στο κοινό «να περιέλθει σε κατάσταση έκστασης και να φτάσει σε βαθύτερα στρώματα συνείδησης, εκεί που συνήθως αδυνατεί να φτάσει σε μια κατακερματισμένη καθημερινότητα, όπως αυτή που ζούμε».

Δείγμα αυτής της δουλειάς θα δούμε απόψε και αύριο στο αρχαίο θέατρο, με το πρώτο έργο της αργολικής τραγωδίας – τον “Αγαμέμνονα” από τον κύκλο των Ατρειδών, σκηνικό ανέβασμα με επίκεντρο τη χρήση ειδικής περιστρεφόμενης σκηνής και τους έμπειρους ηθοποιούς του σε συνεχή κίνηση να επιδίδονται στην ερμηνεία της χορογραφίας υπό τους ήχους έντονης ζωντανής μουσικής.

Να θυμίσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο γερμανός σκηνοθέτης αναμετριέται με το αρχαίο δράμα. Έχει προηγηθεί η παρουσίαση σε μεγάλα ευρωπαϊκά θέατρα παραστάσεων, όπως οι Επτά επί Θήβας/Αντιγόνη (2017), οι Πέρσες (2018), Βάκχες/Ηλέκτρα (2019), Οιδίποδας (2020).

Γεννημένος το 1969 στο Μπόχουμ της Γερμανίας και με σπουδές στην ιστορία της τέχνης και στη συγκριτική λογοτεχνία, ο Ούλριχ Ράσε είναι από τους πιο πρωτοπόρους σκηνοθέτες της γενιάς του. Το 2013 τιμήθηκε με το Βραβείο Τέχνης της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου, ενώ –εκτός από τις αρχαίες τραγωδίες– στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνονται και άλλα σημαντικά έργα, όπως η Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ (2009), η Αποκάλυψη του Ιωάννη (2013), ο Θάνατος του Ντάντον (2015) και ο Βόιτσεκ (2017) του Γκέοργκ Μπύχνερ και το τελευταίο έργο της Σάρα Κέιν «4. 48 Ψύχωση» (2020) – όλα ανεβασμένα σε μεγάλα θέατρα κυρίως της Γερμανίας και της Αυστρίας, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Δείτε στο τρέηλερ δείγμα της δουλειάς του Ράσε από προηγούμενες παραστάσεις

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ

“ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ” ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΣΚΗΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ