ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΒ ΜΑΚ ΚΟYΗΝ ΣΤΗΝ TATE MODERN

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Anyte

Η ομορφιά δίπλα στον πόνο και την αδικία και πάνω απ΄αυτά μια μεγάλη αλήθεια. Η έκθεση του Βρετανού πολυκαλλιτέχνη Στηβ Μακ Κοuήν (1969, Λονδίνο) στην Τate Modern του Λονδίνου που ανοίγει σήμερα για το κοινό, είναι μια γροθιά στην πραγματικότητα του καθημερινού εφησυχασμού μας. «Σας κάνει να βλέπετε ότι ο κόσμος δεν είναι τα ηλιοβασιλέματα, η μουσική, η τέχνη, τα μαθηματικά. Είναι ο ρατσισμός, η βία, η απληστία, η καταπίεση, η χειραγώγηση και η θλίψη. Δεν μπορείτε να έχετε το ένα χωρίς το άλλο και Mακ Κουίν σας το δείχνει αυτό”- αναφέρει, χαρακτηριστικά στην παρουσιάσή  του για την έκθεση ο Guardian.

Από το βραβείο Turner το 1999, στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του “Hunger (το κλειστοφοβικό θρίλερ με θέμα την απεργία πείνας του ηγετικού στελέχους του ΙRΑ Μπόμπι Σαντς, η οποία κατέληξε στον θάνατό του στις 5 Μαΐου του 1981 σε φυλακή της Βορείου Ιρλανδίας / 2008, Χρυσή Κάμερα Κανών) μέχρι την τελευταία εγκατάσταση με το επικό προτραίτο μαθητών του Λονδίνου με τίτλο Year 3 που αυτό το διάστημα παρουσιάζεται στην Tate Britain, μεσολάβησαν έργα πολλά και ζητήματα επείγοντα σχετικά με την εκπροσώπηση, την ταυτότητας και την ιστορία. Aυτό το διάστημα επιχειρεί να καλύψει η μεγάλο έκθεση με 14 ταινίες μεγάλου μήκους, φωτογραφίες,γλυπτά και να διερευνήσει, για πρώτη φορά, το έργο του Κουήν, στο Ηνωμένο Βασίλειο στο διάστημα των τελευταίων 20 και πλέον χρόνων, παρέχοντας τη δυνατότητα προβληματισμού στα ανωτέρω θέματα.

Τα τελευταία 25 χρόνια ο Mακ Κουήν δημιούργησε μερικά από τα πιο πρωτοποριακά έργα κινούμενων εικόνων που σχεδιάστηκαν για χώρους γκαλερί, καθώς και τέσσερις ταινίες που κρίθηκαν ως τίτλοι ενδεικτικοί της κινηματογραφικής απελευθέρωσης: “Hunger” (2008), “Shame” (2010) “12 χρόνια δούλος” (2013) και “Χήρες” (2018).Στις δύο τελευταίες δεκαετίες της καριέρας του, η έκθεση θα αποκαλύψει πώς οι πρωτοποριακές προσεγγίσεις του Μακ Κουίν στη σκηνοθεσία έχουν επεκτείνει τους τρόπους με τους οποίους οι καλλιτέχνες δουλεύουν με το μέσο, ​​δημιουργώντας ευδιάκριτα πορτρέτα χρόνου και τόπου.

Οι επισκέπτες της Tate Modern μπορούν να δουν έργα όπως η πιο πρόσφατη ταινία του που γυρίστηκε σε φωτογραφική μηχανή Super 8, “Exodus 1992/97”, η οποία αντικατοπτρίζει τη μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα στην πόλη του Λονδίνου και το φιλμ “στις 7 Νοεμβρίου 2001” στο οποίο ο ξάδερφος του καλλιτέχνη, Μάρκος, αφηγείται την τραγική ημέρα που πυροβόλησε τυχαία και τραυμάτισε θανάσιμα τον αδελφό του. Μαζί τους οι εγκαταστάσεις -βίντεο μεγάλης κλίμακας όπως το Western Deep 2002 και το Static 2009.

Αρχικά το Western Deeppresents αποτέλεσε ορόσημο της έκθεσης documenta XI. Είναι μια έντονη, αισθητηριακή εξερεύνηση των συνθηκών εργασίας των ανθρακωρύχων στη Νότιο Αφρική. Ο φακός του Κουήν επιχειρεί ένα κλειστοφοβικό, ατελείωτο ταξίδι στο πιο βαθύ χρυσωρυχείο του κόσμου σε μια ζοφερή ταινία δύσκολων συνθηκών εργασίας που υπάρχουν μόνο επειδή το απαιτεί η ανθρώπινη απληστία.

Το Static απεικονίζει το Άγαλμα της Ελευθερίας και προσεγγίζει τη μορφή από γωνία που σπάνια μπορεί να την αποτυπώσει από κοντά.

Η πιο πρόσφατη δουλειά είναι η διώροφη εγκατάσταση βίντεο δύο καναλιών Ashes 2002-15 – ένα αφιέρωμα στη μνήμη ενός νεαρού ψαρά που γυρίστηκε στη Γρενάδα το 2002 και ο οποίος σκοτώθηκε από διακινητές ναρκωτικών το επόμενο έτος. Στην «Ashes» ένα όμορφο πορτρέτο ενός Γρενάδιου ψαρά χωρίς μπλούζα κάθεται στην πλώρη μιας βάρκας. Στην άλλη πλευρά της οθόνης εμφανίζεται το κτίριο του τάφου του μετά τη δολοφονία του. Μια άβολη απεικόνιση της άσκοπης απώλειας.

Στην έκθεση υπάρχει επίσης το αφιέρωμα του Μακ Κουήν στον Αφροαμερικανό τραγουδιστή, ηθοποιό και ακτιβιστή Paul Robeson (1898-1976), ο οποίος μετά από μια επιτυχημένη καριέρα ως ερμηνευτής, μπήκε στη μαύρη λίστα Μακάθρυ, στη δεκαετία του 1950 και τέθηκε υπό επιτήρηση από το FBI. Το έργο αποτελείται από κυλιόμενες διαφάνειες των εκθέσεων του FBI για το Robeson με μια ηχητική λωρίδα φωνών που διαβάζονται από τα επεξεργασμένα έγγραφα. Η έκθεση θα παρουσιάσει και το Weight2016, ένα γλυπτό που για πρώτη φορά παρουσίασε ο καλλιτεχνικός οργανισμός Artangel στο πρόσφατα κλειστό Reading Gaol, όπου φυλακίστηκε ο Όσκαρ Ουάιλντ και έγραψε De Profundis (1897). Παρουσιάζοντας ένα επιχρυσωμένο δίχτυ κουνουπιών πάνω σε ένα από τα μεταλλικά κρεβάτια της φυλακής για να δημιουργήσει μια λαμπερή εμφάνιση, ερευνάται η σχέση ανάμεσα στην προστασία και τον περιορισμό, τη φυσική και την πνευματική και τη λύτρωση της φαντασίας.

Αυτή η μεγάλη έκθεση συμπίπτει με το τελευταίο έργο του Mακ Κουήν, το οποίο παρουσιάζεται στην Tate Britain μέχρι τις 3 Μαΐου 2020. Πρόκεται για ένα επικό πορτραίτο των μαθητών από δημοτικά σχολεία του Λονδίνου υπό τον τίτλο “Year 3” και το οποίο, τον Νοέμβριο 2019 παρουσιάστηκε σε πολλούς δημόσιους χώρους της βρετανικής πρωτεύουσας (μετρό, πλατείας, τοίχους οικοδομων, στάσεις ΜΜΜ κά).

Η επιμέλεια στην  Tate Modern είναι της  Clara Kim και  η διοργάνωση έγινε σε συνεργασία με την Pirelli HangarBicocca του Μιλάνου. Η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο μία εις βάθος συνέντευξη με τον καλλιτέχνη και δοκίμια που θα δώσουν νέες ιδέες στο έργο του.