ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗ-ΠΑΛΜΥΡΑ : ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Ελένη Γαλάνη

Αναρωτιέμαι πού να ήταν, άραγε, όλοι αυτοί οι πάσχοντες σήμερα για την καταστροφή μνημείων πολιτισμού -όπως χαρακτηρίζουν- το Θέατρο και τη Σχολή Καλών Τεχνών στη Μαριούπολη, θύματα κι αυτά των επιθέσεων των «κακών Ρώσων» -διότι αυτούς υπονoούν.

Πού να ήταν, άραγε, όταν καταστρέφονταν ο πολιτισμός αιώνων στη Συρία, όταν αρχαιολόγοι και ιστορικοί ανά τον κόσμο θρηνούσαν για την χωρίς προηγούμενο πολιτιστική καταστροφή μνημείων από την ελληνιστική και την ρωμαϊκή εποχή, για τα περίτεχνα απομεινάρια της βυζαντινής εποχής, τα μεσαιωνικά κάστρα των ευρωπαίων σταυροφόρων, τα ισλαμικά τζαμιά και τις γραφικές ανατολίτικες κλειστές αγορές;

Ποία ήταν η αντίδρασή τους στη συστηματική καταστροφή της Παλμύρας και την ολοκληρωτική καταστροφή του ναού του Βαάλ Σαμίν και της Αψίδας του Θριάμβου;

Ριμάχτηκε όλοκληρη τη Συρία από το ισλαμικό κράτος αλλά ούτε μια κουβέντα συμπάθειας έστω, δεν ακούστηκε στα σαλόνια κατά τον απογευματινό καφέ των ελληνίδων κυριών των ευαίσθητων γενικώς περί των μνημείων της αρχαιότητας και άλλων μεταγενέστερων ή σύγχρονων.

Είδατε, διαβάσατε ποτέ, να αναρωτήθηκαν οι ομοεθνείς μας κυρίες και οι κύριοι, τί απέγιναν εκείνες οι δηλώσεις της επικεφαλής της Ουνέσκο Ιρίνας Μπόκοβα μετά την καταστροφή της παλιάς πόλης του Χαλέπι την οποία χαρακτήρισε “έγκλημα πολέμου”;

«Η καταστροφή αυτή αποτελεί ένα ακόμη έγκλημα πολέμου και μία τεράστια απώλεια για τον συριακό λαό και την ανθρωπότητα. Οι δράστες της φρίκης πρέπει να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους» είχε πει τότε. Έκτοτε ουδέν.

Όχι, αυτά δεν τα είπε ο ανταποκριτής στην τηλεόραση, δεν έκανε ανακοίνωση ο δήμαρχος της πόλης, δεν τα επανέλαβε δύο και τρεις φορές η ροή του προγράμματος για να τα εμπεδώσει το κοινό. Και το κυριότερο:δεν έκλαψε κανείς. Τώρα μόνο με αφορμή την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία αναζητούνται διακηρύξεις, ανοιχτές επιστολές, διαμαρτυρίες, καταγγελίες και οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς ως αντίδραση μαζική αρκεί μόνο να αποτελέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο υπό ανέγερση Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Είναι, βλέπετε, αμήχανος και μουδιασμένος, ο ευρύτερος χώρος της μη δεξιάς, ο αυτοαποκαλούμενος προοδευτικός. Χωρίς τυμπανοκουσίες υπέρ του ενός ή του άλλου περιορίζεται να εκφράσει την αντίθεσή του στη ρωσική εισβολή και πέραν τούτου ουδέν. Πώς, λοιπόν, να αναλάβουν οι ίδιοι να πάρουν πρωτοβουλίες ως συνέχεια εκείνων που έλαβε ο έλληνας πρωθυπουγός για τον πόλεμο στην Ουκρανία –αποστολή όπλων και δήλωση περί χρηματοδότησης της ανέγερσης του νοσοκομείου της Μαριούπολης που κατέστρεψαν οι εισβολείς, όταν ποτέ στη ζωή τους δεν έχουν πράξει κάτι παρόμοιο, δεν ήρθαν σε σύγκρουση με τις εκάστοτε εξουσίες ή τις διοικήσεις των χώρων εργασίας τους, μήτε ποτέ περπάτησαν στα πεζοδρόμια μαζί με τα μεγάλα τα μέτωπα της εργατιάς…

Μιά ζωή “οι άλλοι” έβγαζαν το φίδι από την τρύπα. Ή μήπως κάνω λάθος;

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ

ΡΩΣΟΙ ΚΑΙ ΣΥΡΙΟΙ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΜΥΡΑ