ΚΑΟΥΦΜΑΝ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ- ΜΙΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Ελένη Γαλάνη  14/9/21

Μπορεί να ξεκίνησε από τις μαθηματικές επιστήμες την επαγγελματική σταδιοδρομία του ο Κάουφμαν, αλλά,  ΕΝΑΣ ήταν ο γιός του ιταλού φούρναρη κι όμοιός του ακόμα δεν βρέθηκε να τον ξεπεράσει. Ο λόγος για τον γερμανό τενόρο Γιόνας Κάουφμαν η πρώτη εμφάνιση του οποίου, χτες, στην Αθήνα, στο Ηρώδειο με την ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής ήταν δυστυχώς απογοητευτική. Αναμενόμενο από ένα σημείο και μετά όταν δέχεται να εμφανιστεί με αυτή, την κατά γενική ομολογία, μετριότατη ορχήστρα.

Το χθεσινό ρεσιτάλ στο Ηρώδειο θα το θυμόμαστε για πολύ καιρό κι άλλο τόσο θα το συζητάμε όταν από σήμερα θα μας βομβαρδίσουν με τα κατευθυνόμενα δελτία Τύπου οι διορανωτές (ΕΛΣ) και οι επικοινωνιακοί συνεργάτες τους, φτιάχνοντας ένα περιβάλλον “θριάμβου, ανεπανάληπτης συνύπαρξης του διάσημου τενόρου με την ορχήστρα της Λυρικής που οργανώθηκε στην Αθήνα στο πλαίσιο της “εξωστρέφειας” της ΕΛΣ με τη γεναιόδωρη χορηγική υποστήριξη από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος”. Και άλλα παρόμοια…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Το sold out ρεσιτάλ του Γιόνας Κάουφμαν στο Ηρώδειο ήταν γεγονός. Μπόλικο ενδυματολογικό καρκιτσαριό περιφερόταν στις κεντρικές κερκίδες των 200 ευρώ ενώ οι φτηνότερες, των 80ευρώ, οι ακριανές, φιλοξενούσαν ευπρεπέστερους –ενδυματολογικά πάντα- θεατές. Πιθανόν και περισσότερο υποψιασμένους στα περί κλασικής μουσικής και ρεπερτορίου όπερας. Αυτοί δεν φωνασκούσαν «μπράβο» κάθε που τελείωνε την ερμηνεία του ο Κάουφμαν. Απλά, χειροκροτούσαν ευγενικά.

Η ορχήστρα της Λυρικής ήταν απλωμένη σε σκηνή που έφτανε σε απόσταση αναπνοής στην πρώτη σειρά (των επισήμων) και η οποία για το λόγο αυτό δεν διέθετε θεατές. Αραιά τοποθετημένα τα καθίματα των μουσικών – έγχορδα στην ξύλινη προέκταση της σκηνής, πνευστά στο σκηνικό χώρο του ωδείου, όλα σε πλήρη ανάπτυξη έδιναν την εντύπωση μια ορχήστρας μεγάλου βεληνεκούς. Γύρω – τριγύρω υπερυψωμένα μικρόφωνα επιχειρούσαν να βελτιώσουν τις ατέλειες του ήχου.

Ήταν όμως έτσι;

Όχι βέβαια. Με την πρώτη ερμηνεία του Κάουφμαν στη σκηνή φάνηκε η αδυναμία των ελλήνων μουσικών να αναδείξουν τον τενόρο και να τον συνοδεύσουν. Έπαιζαν ερήμην του σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας υπό τη διεύθυνση του Γιόχαν Ρήντερ. Ο διάσημος δε γερμανός τενόρος είχε επιλέξει για το πρώτο μέρος κομμάτια χαμηλών φωνητικών απαιτήσεων και η φωνή του δεν μας έδειχνε το εύρος για το οποίο τόσος λόγος έχει γίνει στο εξωτερικό αλλά κι εδώ, στη φλύαρη περί τα εμβληματικά και άλλα πατρίδα.

Κάθε ερμηνεία του Κάουφμαν διαδεχόταν ορχηστρικό κομμάτι. Δεν έχουμε ξανακούσει πιό βαρετή κι ανούσια Κάρμεν και πιο ταραταζούμ φινάλε. Το αποκορύφωμα όμως ήρθε στο δεύτερο μέρος, όταν ο Κάουφμαν άφησε κατά μέρος τα χαμηλόφωνα κομμάτια και ερμήνευσε το Nessun Dorma (Turandot): η ορχήστρα τον κάλυψε πλήρως και τον εξαφάνισε στο φινάλε. Ο ίδιος ο τενόρος μετά το χειροκρότημα πήρε το λόγο και απολογήθηκε στο κοινό, λέγοντας ότι η διάταξη της ορχήστρας σύμφωνα με τα μέτρα covid δημιουργεί προβλήματα γι΄αυτό και δεν ακούστηκε ως θα όφειλε το φινάλε. Έτσι ερμήνευσε a cappela τα τελευταία δευτερόλεπτα του Nessun Dorma με παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού.

Καλύτερα ακούστηκαν τα επόμενα E lucevan le stele(Tosca), Dein ist mein ganzes Herz (Das land des Lacheln’s), το διάσημο ναπολιτάνικο τραγούδι core ‘ngrato.

Ήταν ο ανοιχτός χώρος, η διάταξη με αποστάσεις μεταξύ των μουσικών, οι αναμενόμενες επιδόσεις της ορχήστρας της Λυρικής ή φωνή του Κάουφμαν κάτω από αυτές τις συνθήκες; Μάλλον όλα μαζί συνέβαλαν σε μια εμφάνιση απογοητευτική για όσους τουλάχιστον έχουν παρακολουθήσει την πορεία του γερμανού τενόρου.