«ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ» : ΜΙΚΡΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Ελένη Γαλάνη 7/10/21

Ένα κεντρικό βίαιο περιστατικό κυριάρχισε στον πυρήνα της «Ιστορίας της βίας», της παράστασης που είδαμε στην Πειραιώς 260 από τον θίασο της Σαουμπίνε, σε σκηνοθεσία Τόμας Όστρερμαγιερ, στις 6 Οκτωβρίου, τελευταία ημέρα του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου 2021.

Είναι ο επί σκηνής βιασμός του πρωταγωνιστή Εντουάρ και η απόπειρα δολοφονίας του από τον εφήμερο εραστή του Ρεντά – έναν αλγερινό μετανάστη που τον γνώρισε, τυχαία στο δρόμο, μια παραμονή Χριστουγέννων, στο Παρίσι και τον έφερε στο σπίτι του.

Το αρχικά ευχάριστο συναινετικό σεξ  και τα παιχνιδίσματα των δύο εραστών μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών, ανέβαζαν σταδιακά την ένταση ώσπου την εκτίναξαν στα ύψη, όταν ο άγνωστος εραστής λήστεψε τον Εντουάρ και υπό την απειλή όπλου τον βίασε ενώ, στη συνέχεια, επιχείρησε να τον στραγγαλίσει. Βουβό το κοινό της αίθουσας στην Πειραιώς 260 κατά την αποτρόπαια πράξη, έμοιαζε σοκαρισμένο με την τραγικότητα της σκηνής, τις κραυγές του ήρωα, το αίμα και τις πρώτες ιατρικές φροντίδες…Μόνο στο τέλος, όταν έσβησαν τα φώτα, ο βερολινέζικος θίασος αποθεώθηκε σ΄αυτό το συγκλονιστικό ρεσιτάλ ηθοποιίας το οποίο έθεσε επί τάπητος και διάφορα άλλα κοινωνικά ζητήματα: την κατάσταση των ομοφυλοφίλων ως ευάλωτης μειονοτικής ομάδας, την ταξική προέλευση του συγγραφέα από την εργατική τάξη, τον ενδημικό ρατσισμό στη Γαλλία προς τον μεγάλο πληθυσμικά μετανάστη της με καταγωγή τη Βόρεια Αφρική και την ανελέητη γραφειοκρατία της επιβολής του νόμου, η οποία επιβάλλει τη δική της βία στον συγγραφέα καθώς τον υποχρεώνει να μιλά για την  τραυματική του εμπειρία ξανά και ξανά σε διαφορετικούς, κάθε φορά, αξιωματικούς.

Η σκηνική προσαρμογή από τη Σάουμπινε στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Εντουάρντ Λουί με τίτλο “History of Violence at St Ann’s Warehouse” προσφέρει ένα συναρπαστικό θέατρο, μια διασκευή με έκδηλη τη μαεστρία των σκηνοθετών Thomas Ostermeier, Florian Borchmeyer και Louis που αφηγείται, σε πρώτο πρόσωπο, την οδυνηρή εμπειρία του συγγραφέα από τον βιασμό και την απόπειρα δολοφονίας.

Επι σκηνής τέσσερις ερμηνευτές μετέφεραν τα πρόσωπα του μυθιστορήματος και της πλοκής του κειμένου που ο Λούις παραθέτει και σχολιάζει ακούγοντας την  αδερφή του να λέει στον άντρα της για όσα ο ίδιος της είπε για την επίθεση που δέχτηκε.

Είναι οι: Christoph Gawenda που εμφανίζεται ως μητέρα και κουνιάδος του συγγραφέα, αστυνομικός ανακριτής, δευτερογενής ενσάρκωση του συγγραφέα και άστεγος,  Alina Stiegler σε  αρκετούς ρόλους, με κυριότερο, την ισχυρογνώμονα αδελφή του συγγραφέα (ντυμένη μάλιστα μ’ ένα αποκαλυπτικό μπούστο σε μοτίβο λεοπάρδαλης), Renato Schuch, ντυμένος με μια φαρδιά, λευκή αθλητική φόρμα, ο εραστής, παρανοϊκός γιός αλγεριανού μετανάστη, γεννημένος στο Παρίσι και  Laurenz Laufenberg, στο ρόλο του συγγραφέα, αδύνατος  χλωμός και ξανθός, ντυμένος με ροζ πουλόβερ.

Τα σκηνικά, απλά σε γενικές γραμμές (Nina Wetzel, η οποία έκανε και τα κοστούμια) παρέπεμπαν σε στούντιο ηχογράφησης. Οι ηθοποιοί χρησιμοποιούσαν συχνά μικρόφωνα τοποθετημένα στη σκηνή για να υποδείξουν λεπτές μεταβολές στο κείμενο, ή για να απευθυνθούν απ΄ευθείας στους θεατές. Εκτεταμένη ήταν κι εδώ η χρήση ζωντανής προβολής βίντεο στο σύνολο του πίσω τοίχου της σκηνής, το γυμνό σώμα,  το προσομοιωμένο σεξ και το πιτσίλισμα υγρών και το ηχοσύστημα που μερικές φορές έφτανε την ένταση σε επίπεδα τιμωρίας. Ένα σετ ντραμς επί σκηνής και πλήκτρα συνόδευαν, κατά περίπτωση, μέρη του διαλόγου σε αυτήν την παραγωγή που τη διακρίνει η υπέροχη ποιότητα, η εφευρετικότητα και η έντονη ερμηνεία – στοιχεία αντιπροσωπευτικά, άλλωστε, για τη Σάουμπινε, ένα από τα κορυφαία θέατρα στο Βερολίνο.

 

Video