Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΩΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Σεργκέϊ Λεσκώβ, 16/2/22

Τις μέρες που πέρασαν με την επαπειλούμενη εισβολή των Ρώσων στα ουκρανικά εδάφη σύμφωνα, πάντα, με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ελάχιστα έως τίποτα δεν έγινε γνωστό από τα συνεχή ρεπορτάζ «περί εισβολής» σχετικά με τις συνθήκες που βιώνει ο πληθυσμός στην Ουκρανία αυτό το χειμώνα. Τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα τα ελληνικά, μετέδιδαν ότι οι πολίτες του Κιέβου δεν δίνουν καμία σημασία στην επικείμενη επίθεση, κυκλοφορούν κανονικά, βγαίνουν για φαγητό και ποτό, μ’ άλλα λόγια διάγουν μια κανονικότητα ανθρώπων που δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά πρόβλήματα και σφυρίζουν αδιάφορα, πέρα από πόλεμο και από πανδημία ακόμα. Κανείς δεν ανέφερε την ανέχεια του λαού, την πείνα και προπάντων το αφόρητο κρύο που υφίστανται από τον παγωμένο χειμώνα ’20- ’22 και την έλλειψη θέρμανσης στα  σπίτια τους.

Όσοι ζουν εκεί, ντόπιοι και ξένοι, γνωρίζουν ότι οι διοικούντες έχουν κατακλέψει τα πάντα, οι ναζιστές, τους οποίους τιμούν σαν ήρωες, οργιάζουν, οι ήρωες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έχουν ονομαστεί «Εγκληματίες Πολέμου» και  οι βετεράνοι των SS – ήρωες…

———————————————————————-

…το φθινόπωρο του 1941 η Επικουρική Ουκρανική Αστυνομία συμμετείχε στο πλευρό των SS στη μεγάλη σφαγή των Εβραίων στο φαράγγι του Μπάμπι Γιάρ, βόρεια του Κιέβου. Στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου εκτελέστηκαν 33.771 εβραίοι, ενώ τις επόμενες μέρες άλλοι 60.000 ομοεθνείς τους, ανάμεσά τους τσιγγάνοι, αντιστασιακοί και αιχμάλωτοι πολέμου.Τα θύματα υπολογίζεται ότι έφτασαν τις 150 χιλιάδες. Όταν ο Κόκκινος Στρατός επέστρεψε στην Ουκρανία πολέμησαν στον πλευρό του 4.5 εκατομμύρια ουκρανοί….

Η σφαγή στο Μπάμπι Γιάρ ενέπνευσε τον ρώσο ποιητή Γιεβγένι Γεφτουσένκο (1932-2017) να γράψει ένα ποίημα με τον τίτλο «Μπάμπι Γιάρ»,το οποίο μελοποίησε ο μεγάλος ρώσος συνθέτης Ντμίτρι Σοστακόβιτς και το ενέταξε στη Συμφωνία αρ. 13, που φέρει τον υπότιτλο «Μπάμπι Γιάρ».

——————————————————————————–

Βαδίζοντας στα χνάρια που χάραξαν πρώτες οι χώρες της Βαλτικής μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, οι κυβερνήσεις στην Ουκρανία έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθιέρωση του αντιρωσισμού ως επίσημη ιδεολογία της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου, γενικότερα, στο πλαίσιο της αναθεώρησης της ιστορίας και εν μέρει της δικαίωσης του ναζισμού! Ταύτισαν τις ιδεολογίες των νικητών και των νικημένων με την άκρως αποπροσανατολιστική «θεωρία των άκρων», που βρήκε γόνιμο έδαφος και στην Ελλάδα και αποσιώπησαν ερωτήματα όπως:

– μήπως στη Σοβιετική Κυβέρνηση υπήρχαν μόνο ρώσοι και καθόλου ουκρανοί;

-ο Στάλιν ήταν ρώσος; Ο Μπέρια; Ο Νζτερζίνσκι; Ο Χρουστσόβ;

– Οι δήμιοι που έμειναν στην ιστορία ως Λεττονοί τυφεκιοφόροι;

-Οι ρώσοι δεν ήταν η πλειοψηφία των έγκλειστων στα γκούλαγκ;

– Πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι στο Κίεβο δέχτηκαν τους Γερμανούς με λουλούδια, ενώ στις ρωσικές πόλεις τους διέλυσαν οι παρτιζάνοι;

Η Ουκρανία, λαός φιλειρηνικός στην πλειοψηφία του και απολύτως μετασοβιετικός, είναι ένα χωνευτήρι εθνικοτήτων και πολιτισμών που, στην πλειοψηφία του, αποτελείται από μικτές ρωσόφωνες οικογένειες, με καταβολές από τα σοβιετικά χρόνια. Στη δυτική Ουκρανία πάντα ζούσαν πραγματικοί αντιρώσοι (εθνολογικά κοντά στους Πολωνούς) οι οποίοι και ήταν διάσημοι στον Πόλεμο για το ναζισμό τους, τον αντισημιτισμό τους και τις αγριότητες που διέπραξαν εναντίον ρώσων και εβραίων (με επικεφαλής τον Στ. Μπαντέρα ο οποίος σήμερα είναι εθνικός ήρωας του σύγχρονου ουκρανικού κράτους).

Ο διχασμός σε ρώσους και ουκρανούς ενισχύθηκε ιδιαίτερα από την δυτική προπαγάνδα, αρχικά στη σοβιετική περίοδο και, πρόσφατα, για ψυχροπολεμικούς λόγους. Η Ουκρανία είναι μία φτωχή χώρα με μεγάλη διαφθορά και μεγάλη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια ελάχιστων ολιγαρχών (πολλοί από αυτούς, τώρα με την κρίση, πήραν τα λεφτά τους και έφυγαν για Ευρώπη). Κάθε φορά που ο λαός πεινάει λόγω έλλειψης τροφίμων ή κρυώνει λόγω έλλειψης θέρμανασης, η εξουσία επικαλείται τον κίνδυνο από τη Ρωσία, αποπροσανατολίζει τον κόσμο και τη βγάζει καθαρή! Τις διχαστικές τάσεις στην κοινωνία ενίσχυσε και η «ενωτική» πολιτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που επιχείρησε να χωρίσει τους Χριστιανούς σε καλούς Ουκρανούς και κακούς Ρώσους, ενώ ενδεικτική αντιρωσισμού παραμένει η λαλίστατη δήλωση του Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής μετά τη συνάντησή του με την πρέσβη της Ουκρανίας στις ΗΠΑ: ” Καταδικάζουμε τον πολιτικό και εκκλησιασκτικό επεκτατισμό του Κρεμλίνου και επαινούμε τη στάση της αμερικανικής κυβέρνησης”.

 

(*) Στη φωτο Γερμανοί στρατιώτες επιβλέπουν το άνοιγμα μαζικών τάφων στο φαράγγι του Μπάμπι Γιαρ, την 1η Οκτωβρίου του 1941, μία ημέρα μετά τη μεγάλη σφαγή σοβιετικών πολιτών.