Η ΝΕΑ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ Η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Ελένη Γαλάνη

Θυμάστε εκείνο το “οrganizing song” για τον Joe Hill που τραγούδησε η Τζόαν Μπαέζ στο Γούντστοκ; Οι παλιοί λάτρεις της εποχής σίγουρα. «..went on to organize…» κι από τότε μέχρι τώρα έχουν περάσει δεκαετίες πολλές χωρίς ακόμα να δικαιωθεί το αμερικανικό κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων για καλύτερες συνθήκες ζωής σ΄έναν καλύτερο κόσμο.

Στις ΗΠΑ, σήμερα, οι συζητήσεις για την παροχή υγειονομικής περίθαλψης και στέγασης έχουν γίνει ακόμη πιο έντονες, σε σημείο απελπισίας. Άλυτα παραμένουν τα προβλήματα του ρατσισμού το στίγμα του οποίου στη χώρα δεν ήταν ποτέ πιό εμφανές απ΄ο,τι σήμερα. Καθώς μάλιστα η Αμερική παραμένει εγκλωβισμένη στην πανδημία κορωνοϊού, η ανισότητα μεταξύ των πολιτών διευρύνεται και οι αφροαμερικανοί συνεχίζουν να υπερτερούν σε αριθμό κρουσμάτων και να νοσηλεύονται για το covid-19 σχεδόν τέσσερις φορές περισσότεροι απ’ ότι οι λευκοί.

Ακόμα και τώρα που το άγχος για μια ακόμα προεδρική θητεία του Τραμπ έχει εκλείψει, οι προοδευτικοί ανησυχούν εξίσου ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν θα χάσει την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται οι ΗΠΑ. Συναισθηματικές δηλώσεις του νεοεκλεγέντος προέδρου περί κατανόησης του πόνου των πολιτών λόγω της πανδημίας και της κρίσης της ανεργίας, δεν έχουν πλέον πέραση: η δράση και τα αποτελέσματά της είναι εκείνα που προέχουν επιτακτικά και μαζί τους οι πολιτικές διαμαρτυρίες για άμεσες μεταρρυθμίσεις. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο παρατηρείται μια αυξανόμενη ένταση που οδηγεί σε ταραχώδεις διαμάχες, διαρκείς και με απρόβλεπτες συχνά συνέπειες.

Σ΄αυτό το κλίμα των ΗΠΑ έρχεται να ισορροπήσει ένα βιβλίο με τίτλο “ The Purpose of Power: How We Come Together When We Fall Apart”. Συγγραφέας του η Alicia Garza, συνιδρυτής το 2013 του Παγκόσμιου Δικτύου Black Lives Matter και δημιουργός του αρχικού σλόγκαν.

Δραστήριο μέλος, ήδη, πριν από την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ, η Garza, γεννημένη στο Όκλαντ, το 1981, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στη Βόρεια Καλιφόρνια. Διοργανώτρια κοινότητας λαϊκής βάσης για περισσότερα από 10 χρόνια πριν γίνει συνιδρυτής του κινήματος Black Live Matter, το 2013, η Garza στο βιβλίο της δε μιλά για το Black Lives Matter – μήτε για το κίνημα που έχει υιοθετήσει αυτό τον τίτλο ως το κεντρικό του σύνθημα, πόσο μάλλον για τους ρόλους που έπαιξε η ίδια, η Patrisse Cullors και η Opal Tometi στη σύνδεση ακτιβιστών σε όλη τη χώρα και στη διεθνή ευαισθητοποίηση για την κρίση της ρατσιστικής αστυνομικής βίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι στόχοι της εκτείνονται πέρα ​​από τον αγώνα κατά της αστυνομικής βίας ή ακόμη και το σύστημα ποινικής-δικαιοσύνης. Τα ερωτήματά της και η μεγάλη-προκλητική σε ορισμένα σημεία- συζήτηση που ανοίγει, αφορά την αναζήτηση των μεθόδων που θα ακολουθηθούν για να γίνει η μετάβαση από τη συμμετοχή σε διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις στην απόκτηση της πολιτικής εξουσίας – απαραίτητη για τη μετατροπή των συνθηκών διαβίωσης στις φτωχές και εργατικές τάξεις των Μαύρων κοινοτήτων.

Στο βιβλίο της η Garza εντοπίζει από πού προήλθε το κίνημα και πού μπορούσε να πάει και οδηγεί τους αναγνώστες πίσω στο χρόνο, στα πρώτα της μαθήματα πολιτικής που διδάχτηκε ως παιδί από τη μητέρα της, παρακολουθώντας στην τηλεόραση τις ταραχές του LA το 1992, τη γέννηση του κινήματος των Black Live Matter και της εξέγερσης του Φέργκιουσον. Η έκκληση της συγγραφέας για δράση με στόχο τη δημιουργία ενός βιώσιμου κινήματος μεγαλύτερου από τα hashtags (ετικέτες) και τους ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι επείγουσα και κρίσιμη. «Οι κινήσεις μας πρέπει να αντικατοπτρίζουν το καλύτερο για το ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να είμαστε», γράφει.

Αξιολογεί τα «εμπόδια στο να γίνει το κίνημα που πρέπει να είμαστε» τα  αριθμεί – αυξημένες καταστολές, περικοπή του συστηματικού ρατσισμού, επιθετικές μορφές καπιταλισμού και τις ευθύνες της λαϊκής νοοτροπίας που ακολουθεί το “δωσ΄υμίν σήμερον”- και γράφει:

“Δεν μπορούμε να φοβόμαστε να δημιουργήσουμε μια βάση μεγαλύτερη από τους ανθρώπους με τους οποίους αισθανόμαστε άνετα. Οι κινήσεις και οι βάσεις δεν μπορούν να είναι κλίκες ανθρώπων που γνωρίζουν ήδη ο ένας τον άλλον. Πρέπει να φτάσουμε πέρα ​​από τη χορωδία και να πάρουμε στα σοβαρά το έργο της οργάνωσης των μη οργανωμένων – των ανθρώπων που δεν μιλούν ήδη την ίδια γλώσσα, των ανθρώπων που δεν τρώνε, κοιμούνται και αναπνέουν κοινωνική δικαιοσύνη, τους ανθρώπους που διακυβεύουν τα πάντα και θέλουν να είναι λιγότερο απομονωμένοι και πιο συνδεδεμένοι και που θέλουν να κερδίσουν αλλαγές στη ζωή τους και στη ζωή των ανθρώπων που αγαπούν.”

Για τη Garza, ολόκληρος ο στόχος της προοδευτικής πολιτικής επιχείρησης είναι η επιδίωξη της εξουσίας και ο δρόμος προς αυτή περνά μέσω εκλογικών αναμετρήσεων. Προσφέρει ένα πλαίσιο για κοινωνική αλλαγή που «απαιτεί πίεση από το εξωτερικό, πίεση από το εσωτερικό και πίεση ενάντια στη δομή του συστήματος στο σύνολό του».

Βέβαια, η στροφή στην εκλογική πολιτική για την επίτευξη αόριστων στόχων περί δικαιοσύνης και μεγαλύτερη δημοκρατική ένταξη έφερε πολλούς από τους ακτιβιστές του μαύρου κινήματος της δεκαετίας του ’60 στο προσκήνιο των εκλογών, δημιουργώντας μια νέα συνστώσα των μαύρων δημάρχων και άλλων εκλεγμένων αξιωματούχων, που τελικά δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την πολιτική σταδιοδρομία του Μπαράκ Ομπάμα. Αλλά η επανάληψη του μαύρου ακτιβισμού και της εξέγερσης που οδήγησε στο Black Lives Matter ήταν, τουλάχιστον εν μέρει, μια αντίδραση στην αποτυχία της στροφής στην πολιτική να βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων σε φτωχές και εργατικές τάξεις των Μαύρων κοινοτήτων.

Η Garza γράφει ότι κατά τη διάρκεια των εκλογών του 2016, «αυτό που μάθαμε ήταν ότι η διαμαρτυρία δεν είναι αρκετή για να αλλάξει την πολιτική όσων χρειαζόμαστε να αλλάξουν. Αυτό είναι το έργο της διακυβέρνησης. “Αλλά ο μετασχηματισμός της ζωής των Μαύρων απαιτεί, όπως και όλοι οι φτωχοί και εργατικοί άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες, περισσότερα από τη διακυβέρνηση: μια τεράστια ανακατανομή του πλούτου – και αυτό, κατά την Garza, προϋποθέτει μια εξαιρετική πολιτική πίεση που δημιουργείται μέσω διαμαρτυριών και κοινωνικών κινημάτων. Αυτή όμως η ανακατανομή του πλούτου των ΗΠΑ ήταν που χαρακτήρισε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως «ριζική ανοικοδόμηση» της αμερικανικής κοινωνίας και που η συνειδητοποίησή της τον ανάγκασε τον Κινγκ να ζητήσει μαζική πολιτική ανυπακοή στην Ουάσινγκτον, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το βιβλίο θέτει ερωτήματα, ανοίγει συζητήσεις και προκαλεί το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Η περισσότερη οργάνωση, η είσοδος στα κινήματα όσων επιθυμούν να κάνουν περισσότερα από ό,τι απλώς δείχνουν επιτρέποντας στον εαυτό τους να έχουν αυτό που ο ιστορικός Robin D. G. Kelley περιγράφει ως «όνειρα ελευθερίας» – τη φαντασία, δηλαδή, για έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Σε μια εποχή όπου η αλλαγή του κλίματος είναι η πιο δραματική απόδειξη απειλής της ίδιας της ύπαρξης και το φάντασμα της χρόνιας ανασφάλειας στην απόκτηση τροφής, στέγασης, υγειονομικής περίθαλψης, ακόμη και εισοδήματος πλανάται απειλώντας – την ανθρωπότητα.

Το να κάνεις την Αμερική σπουδαία είναι να διασφαλίσεις ότι η Αμερική θυμάται ότι ο καθένας μας δεν είναι παρά ένα μικροσκοπικό στίγμα σε αυτόν τον πλανήτη που πρέπει να μάθει πώς να συνυπάρχει με τρόπους που επιτρέπουν στους άλλους να ζουν καλά. Το να κάνεις την Αμερική σπουδαία έχει να κάνει όλα όσα έχουν γίνει λάθος στο όνομα της προόδου και του κέρδους. Και στον πυρήνα της, το να κάνουμε την Αμερική μεγάλη είναι μια δέσμευση να διασφαλίσουμε ότι όλοι μπορούν να έχουν μια καλή ζωή.” – γράφει η Garza.

 

Με πληροφορίες από NewYorker και Time

Σχετικά θέματα:

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟ “BLACK LIVES MATTER” ΣΤΑ “ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ”