H MONAΞΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΕ ΔΥΟ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart

ΛΟΝΔΙΝΟ – Αν και τα μουσεία έκλεισαν ξανά, οι υποδομές σε ψηφιακή λειτουργία που, εντωμεταξύ,απέκτησαν στο διάστημα από την αρχή της πανδημίας μέχρι σήμερα, επιτρέπει να δούμε εξ αποστάσεως τις εκθέσεις που “έκλεισαν” και να πληροφορηθούμε πολλά για τον καλλιτέχνη και το έργο του. Στους έτοιμους της επί κορωνοϊού εποχής, πρωτοστατεί η Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Στις αρχές Δεκεμβρίου “άνοιξε” η έκθεση  “Τρέησυ Έμιν/Έντβαρντ Μουνχ -Η μοναξιά της ψυχής” και λίγες μέρες μετά έκλεισε, όπως όλα τα μουσεία του Λονδίνου, σύμφωνα με τις κυβερνητικές οδηγίες του νέου lockdown.

H Τρέησυ Έμιν είναι μια σημαντική προσωπικότητα στη σύγχρονη τέχνη της Βρετανίας για πάνω από 25 χρόνια. Πρωτοστάτησε σε ένα ριζοσπαστικό νέο στυλ γνωστό ως εξπρεσιονισμός και από τη νεαρή της ηλικία τρέφει απεριόριστο θαυμασμό για τον Νορβηγό εξπρεσιονιστή και ζωγράφο του έργου ” Η κραυγή”, Έντβαρντ Μουνχ. Εκείνη και ο καλλιτεχνικός της ήρωας γεννήθηκαν σε απόσταση ενός αιώνα – 1863 /1963 – αλλά τα έργα τους εμφανίζονται μαζί στην έκθεση “Η μοναξιά της ψυχής” στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου. “Είμαι ερωτευμένη με αυτόν τον άντρα από τα δεκαοχτώ μου»” δηλώνει η Τρέησυ η οποία επέλεξε η ίδια έργα του Μούνχ για να τα παρουσιάσει μαζί με πρόσφατους δικούς της πίνακες. Με 19 λάδια και ακουαρέλες από αυτόν και περίπου 25 δικά της έργα – ένα μείγμα ζωγραφικής, νέον και γλυπτικής – οι δύο καλλιτέχνες εξερευνούν τη βαθιά θλίψη και την απώλεια. Πολλοί από τους καμβάδες του Μουνχ με γυναίκες συνοδεύουν τα δικά της αυτοβιογραφικά έργα.

Έχοντας βιώσει άσχημες εμπειρίες από τα εφηβικά της χρόνια (βιασμό, έκτρωση στα 18), η Έμιν έγινε ευρύτερα γνωστή από το έργο της “Το κρεβάτι μου” (1998) – μια εγκατάσταση ενός πλαισίου με κουρδιστό κουτί, χρωματισμένα σεντόνια, χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, κενά μπουκάλια βότκας και πακέτα τσιγάρων -το οποίο της στέρησε  μεν το βρετανικό βραβείο Τέρνερ, της χάρισε όμως ένα πολύ σημαντικό ποσόν όταν το 2014 πουλήθηκε σε δημοπρασία για 3,77 εκατομμύρια δολάρια.

Η συμπεριφορά της, το έργο της και οι επιλογές της προκαλούσαν συχνά έντονες αντιδράσεις. Η πρόσφατη όμως περιπέτεια της υγείας της το καλοκαίρι του 2020, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο της ουροδόχου κύστης και υπεβλήθη σε εξ ήμισυ ώρες χειρουργείο αφαίρεσης ζωτικών οργάνων της κοιλιακής χώρας, έστρεψε τη συμπάθεια του κοινού και των φιλανθρωπικών οργανώσεων υπέρ της. Έτσι, η έκθεση στη Βασιλική Ακαδημία και άλλη μια στη γκαλερί White Cube με τίτλο “Tracey Emin: Living Under the Hunters Moon” αυτή την περίοδο φέρνουν την Έμιν στο προσκήνιο και επανεξετάζουν το σύνολο του έργου της, τη δική της κραυγή, αυτή ακούμε στο χώρο της White Cube. Είναι η 2λεπτη ταινία “Homage to Edvard Munch and all My Dead Children”, ένα στοιχειωμένο κομμάτι βίντεο που γυρίστηκε το 1998, με το ουρλιαχτό της κουλουριασμένης Έμιν στην ίδια προβλήτα του Όσλο που υπήρξε η τοποθεσία πολλών από τα γνωστά έργα του Μούνχ. ‘Ενα μόνο παράδειγμα για το πώς, όπως ο Mούνχ, αγκαλιάζει ακόμη και τις πιο οδυνηρές εμπειρίες για τη δημιουργία τέχνης.

Αυτή είναι, πράγματι μια ευκαιρία να δούμε τη δουλειά της Έμιν σε μια πολύ προσωπική έκθεση. Η επιλογή των έργων αποκαλύπτει όχι μόνο πώς ο Mούνχ υπήρξε συνεχής έμπνευση – ιδιαίτερα μέσω των βαθιών απεικονίσεων της γυναικείας μορφής – αλλά, παράλληλα, προβάλλει τις ευρείες δεξιότητες της Έμιν ως καλλιτέχνη, οι οποίες συχνά συνδυάζουν τη ζωγραφική, το σχέδιο και τη γραφή. Παρατηρώντας μαζί, τα σκοτεινά εδάφη και τα ωμά συναισθήματα που πλοηγούν, οι δύο καλλιτέχνες εμφανίζονται ως μια συγκινητική εξερεύνηση της θλίψης, της απώλειας και της λαχτάρας για τη ζωή.

Έκθεση που διοργανώθηκε από το MUNCH, Όσλο, Νορβηγία, σε συνεργασία με τη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών.

Δείτε την παρουσίαση της έκθεσης από την ίδια την Τρέησυ Έμιν.

 

 

 

 

Video