H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΕΙΝΟΠΑΘΟΥΣΑ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart

Προς τους επικοινωνιολόγους  συντάκτες του ΥΠΠΟΑ:

η έκθεση (της μόνιμης συλλογής της Εθνικής Πινακοθήκης) δεν είναι μπουγάδα για να την ξεδιπλώνουμε και να την απλώνουμε στα σχοινιά. Επιπλέον, το ξεδίπλωμα, γενικότερα, δεν αποτελεί τεκμήριο για την ποιότητα των στοιχείων της μπουγάδας, αν δηλαδή πρόκειται για μετάξια, αραχνοϋφαντα λινά ή χωριάτικα τσόλια (κουρέλια). Έτσι, λοιπόν,  καλά θα κάνουν τα στελέχη επικοινωνίας που μας πληροφορούν  “για το πρώτο μεγάλο έργο του ΥΠΠΟΑ στη νέα δεκαετία” το οποίο “ως σύγχρονο μουσείο Τέχνης αναδεικνύει τη φυσιογνωμία του Πολιτισμού της Ελλάδας αλλά και τη θέση που επάξια κατέχει στον παγκόσμιο πολιτισμό”, να χαμηλώσουν τους τόνους, να κόψουν τις φανφάρες και να κοιτάξουν τα χάλια στον ιστότοπο του “εμβληματικού”, “μνημειώδους” μουσείου που κατασκεύασαν εκ των ενόντων. Οι υψηλοί καλεσμένοι τους που καταφθάνουν, σήμερα, για τους εορτασμούς των 200 χρόνων δεν αποκλείεται να έχουν, ήδη, επισκεφθεί τον ιστότοπο και να βλέπουν ό,τι κι εμείς.

εδώδιμα, αποικιακά

Χαρακτηριστικό στοιχείο της προχειρότητας είναι οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το σημερινό (23/3/21) κείμενο Τύπου. Η πρώτη μας δείχνει την υπερμεγέθη “Λαϊκή Αγορά” του Παναγιώτη Τέτση “το πρώτο μνημειώδες έργο  που υποδέχεται τους επισκέπτες, μπαίνοντας από την κεντρική είσοδο … ένα εμβληματικό έργο, που υπογραμμίζει τον οικουμενικό χαρακτήρα της Πινακοθήκης.” (!!;;;) Η δεύτερη  φωτογραφία περιλαμβάνει το έργο “Η Ελλάς ευγνωμονούσα” και, παραπλεύρως, άλλα έργα τέχνης καθώς και τις χάρτινες επιστρώσεις των μπογιατζήδων στο ξύλινο πάτωμα του επιβλητικού έργου να συμληρώνουν το ξεδίπλωμα.