ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΙ ΜΕΓΑΡΑ: ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Ελένη Γαλάνη

Δύο συνεντεύξεις το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε από τους νεοδιορισμένους καλλιτεχνικούς υπεύθυνους σε θεσμικά σημεία του πολιτιστικού περιβάλλοντος – του φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου και του Μεγάρου Μουσικής, μας επιβεβαίωσαν, και γραπτώς πλέον, αυτό που πιστεύαμε από την αρχή: ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν διαθέτει δυναμικό με οράματα και με ικανότητες να εφαρμόσει ό,τι καινούργιο εκφράζεται, ανά τον κόσμο, στον 21ο αιώνα, πόσο μάλλον να ανοίξει το παράθυρο και να δεχτεί να δουλέψει με άλλους. Η χώρα μας διαθέτει, απλώς, καλλιτέχνες αξιοπρεπείς που καλούνται να διαχειριστούν χρόνια προβλήματα, κυβερνητικές επιταγές, νοοτροπίες και μια αγκιστρωμένη λατρεία στον παλιό εκείνο τον καιρό, όπου το κράτος έπαιζε το ρόλο του φεστιβαλάρχη, το χρήμα έρρεε και οι μετακλήσεις, επιχορηγούμενες από οικονονικούς παράγοντες της άρχουσας τάξης, έφερναν στην Αθήνα, τη μιά διάσημη ορχήστρα μετά την άλλη για ακούσουν έργα κλασικών συνθετών –άντε και προσκλασικών που και πού – οι κοσμικοί σταθεροί πελάτες – μέλη του Μεγάρου Μουσικής.

Έτσι, λοιπόν, η καλλιτεχνική διευθύντρια του ελληνικού τρίμηνου θερινού φεστιβάλ, σκηνοθέτης κ. Κατερίνα Ευαγγελάτου, σε συνέντευξη της, σε φιλική προς την κυβέρνηση κυριακάτικη εφημερίδα, οραματίζεται τον κρατικό έλεγχο στην προώθηση των θεατρικών παραγωγών και προαναγγέλλει μεθόδους με πλατφόρμες, πολυμελείς επιτροπές παρακολούθησης παραστάσεων ελληνικών, πάντα, που παρουσιάζονται στις ελληνικές σκηνές, μόνο. Με στόχο να επιλεγούν οι καλύτερες θεατρικές παραγωγές κάθε χρονιάς, να παρουσιαστούν σε συγκεκριμένο διάστημα στο φεστιβάλ, να προσκληθούν να τις δουν και οι έκτος Ελλάδος καλλιτεχνικοί παράγοντες και ατζέντηδες για να επιλέξουν και να προωθήσουν σε σκηνές του εξωτερικού το ελληνικό θέατρο και χορό.Το κράτος σε ρόλο καλλιτεχνικού ατζέντη, ελέγχει και διαπλέκεται με τον θεατρικό χώρο, αντίθετα με τα όσα περί του ρόλου του πρεσβεύει το νεοφιλελεύθρο σύστημα που η κυβέρνηση με τόσο σθένος υπερσπίζεται , θεωρητικά, πάντα.

Από την άλλη ο νεοδιορισμένος καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής κ. Γιάννης Βακαρέλης που απο τις αρχές της δεκαετίας του 90 διευθύνει το θερινό μουσικό Φεστιβάλ Ναυπλίου, χωρίς ποτέ αυτό να έχει καταφέρει να πάρει μια θέση στο χάρτη των φεστιβάλ της Ευρώπης, δηλώνει ότι επιθυμεί να επαναφέρει το Μέγαρο στον παλιό εκείνο τον καιρό του του Χρήστου Λαμπράκη και να το καταστήσει προορισμό για τις μεγάλες παραγωγές ορχηστρών της Ευρώπης. Αναφέρεται, για παράδειγμα, σε τετραήμερες παρουσιάσεις όλων των έργων του Μπετόβεν που προγραμματίζονται για τον ερχόμενο Νοέμβριο από γερμανική ορχήστρα και διάσημο μαέστρο, δίνοντας μια γεύση λάμψης και κι ένα υπεροπτικό ύφος στο μέλλον που μας περιμένει.

Ουδεμία αναφορά γίνεται από τον Τύπο, πόσο μάλλον από τους καλλιτέχνες, για το άτυχο και άμοιρο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης που παραμένει ανενεργό παρά τη νευραλγική του θέση στον βορειοελλαδικό χώρο. Όσο για το πρόγραμμα του θερινού φεστιβάλ, νεώτερα δεν υπάρουν. Ο πρώτος μήνας του χρόνου πέρασε και όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον την τελευταία στιγμή, θα έχουμε εικόνα για την «αναγέννηση» που θα επιχειρηθεί και εκεί.