ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΤΩΝ ’70s ΣΤΗΝ ΑΡΛ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart, 29/7/22

Η φωτογραφία της  γερμανίδας Annegret Soltau που το 1975 φωτογράφισε τον εαυτό της, με το πρόσωπό της δεμένο με μαύρο νήμα, σαν να ήταν παγιδευμένο σε έναν τεράστιο ιστό αράχνης, θέλοντας να δηλώσει τον εγκλεισμό και την αποξένωση των γυναικών, δεσπόζει στο ετήσιο φεστιβάλ φωτογραφίας Rencontres d’Arles  καθώς δίνει τον τόνο στη συλλογική έκθεση «A feminist avant-garde” με προκλητικές φωτογραφίες, ωμές εικόνες  και παραστάσεις γεμάτες σεξ, σκληρότητα και ειρωνία. Eίναι μια επιστροφή στο παρελθόν που σχολιάζει τη θέση των γυναικών στη δεκαετία του 1970 με προκλητικές, ωμές εικόνες, γεμάτες σεξ, σκληρότητα, ειρωνεία.

Τα 200 έργα 71 γυναικών καλλιτεχνών – πολλές προέρχονται από τις χώρες του πρώην σιδηρού παραπετάσματος- επιχειρούν να προσδιορίσουν «μια» Πρωτοπορία από ένα πλήθος φεμινιστικών κινημάτων, διαφορετικών σε ηλικία, εθνικότητα και κουλτούρα και να δείξουν ότι μερικές από αυτές τις γυναίκες καλλιτέχνες έχουν βιώσει και συνεχίζουν να βιώνουν πολλαπλές μορφές διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένου του ρατσισμού, της ταξικής προέλευσης και του φύλου. Η έκθεση χωρίζεται σε πέντε θέματα: η αναγωγή των γυναικών σε «σύζυγο, μητέρα και νοικοκυρά». το προκύπτον αίσθημά τους ότι είναι «κλειδωμένες», η αμφισβήτηση των «επιταγών ομορφιάς και αναπαραστάσεων γυναικείων σωμάτων», οι εξερευνήσεις της «γυναικείας σεξουαλικότητας» και συζητήσεις γύρω από τους «γυναικείους ρόλους και ταυτότητες».

Η έκθεση οργανώθηκε με πρωτοβουλία και επιμέλεια της  Gabriele Schor και τα εκθέματα προέρχονται από τη συλλογή Verbund της Βιέννης που δημιουργήθηκε από την ίδια την επιμελήτρια, το 2004.  Φιλοξενείται σ΄ένα πρώην εργοστάσιο της Αρλ και ξεκινά με τα λόγια της γαλλίδας φιλοσόφου και φεμινίστριας Σιμόν ντς Μποβουάρ η οποία έγραψε: «Δεν γεννιέται κανείς, αλλά γίνεται γυναίκα». Στο εισαγωγικό κείμενο της έκθεσης αναφέρεται ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά, στην ιστορία της τέχνης, που οι γυναίκες απέσπασαν από τους άντρες καλλιτέχνες την εικόνα της γυναικείας ζωής.

Ανάμεσα στα εκθέματα υπάρχει η περίφημη αυτοπροσωπογραφία της Valie Export με τίτλο Action Pants: Genital Panic (1969/2001) όπου η νεαρή φωτογράφος εμφανίζεται με τον καβάλο του τζιν της κομμένο, τα μαλλιά της ηλεκτρισμένα και κρατά ένα υποπολυβόλο στα χέρια της. Υπάρχουν επίσης τα μοντάζ της Penny Slinger, ένα με ένα μπλε μάτι που δεν αναβοσβήνει εκεί που θα έπρεπε να είναι ο κόλπος της. Η “Μόνιμη Επίδειξη” της Annegret Soltau της προσωπογραφίας που προναφέραμε με το μαύρο σπάγγο και το Untitled (Glass on Body Imprints) (1972) όπου η Ana Mendieta συσφίγγει το πρόσωπό της σε ένα τζάμι σε ένδειξη μιας αόρατης φυλακής.

Από το 2010, η έκθεση έχει περιοδεύσει σε 15 πόλεις της Ευρώπης και έχει παρουσιαστεί σε χώρους όπως το Centre de Cultura Contemporánia στη Βαρκελώνη, το Centre for Art and Media στην Καρλσρούη και στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Ludwig Foundation στη Βιέννη.