ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΜΠΕΚΕΤ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

«Ευτυχισμένες μέρες», ένα από τα κορυφαία και εμβληματικά έργα του νομπελίστα Σάμουελ Μπέκετ, γράφτηκε το 1961 με πρωτότυπο τίτλο στα αγγλικά «Happy Days». Μεταφράστηκε από τον ίδιο στα γαλλικά ως «Oh! Les beaux jours», κι έκανε την πρεμιέρα του την ίδια χρονιά, στη Νέα Υόρκη, στο Cherry Lane Theatre, σε σκηνοθεσία Alan Schneider.

Στη μέση μιας έρημης και απογυμνωμένης πεδιάδας βρίσκονται η Γουίννυ και ο Γουίλλυ. Η Γουίννυ βυθισμένη μέχρι τη μέση σε ένα χωμάτινο λόφο που ολοένα και περισσότερο την καταπίνει, ανάμεσα στους ήχους ενός κουδουνιού που σηματοδοτεί την έναρξη και τη λήξη μιας ακόμη «ευτυχισμένης μέρας», επιδίδεται σε μια καθημερινή επανάληψη πράξεων, σε μια ρουτίνα την οποία ακολουθεί με τελετουργική ευλάβεια. Μιλάει αδιάκοπα, απαγγέλλει στίχους των κλασικών, βουρτσίζει τα δόντια της, ψελλίζει μισοξεχασμένες προσευχές Ο χρόνος κυλάει βασανιστικά και ο Γουίλλυ πίσω της, φιγούρα σχεδόν αόρατη, μένει σιωπηλός, ως ο μοναδικός αποδέκτης του ατέρμονου μονολόγου της.

Βλέπουμε τις «Ευτυχισμένες Μέρες» ως τραγικωμωδία για το «Θάρρος της Ζωής» – αναφέρει σε σημείωμά του ο σκηνοθέτης Σάβας Στρούμπος που ανεβάζει το έργο στο θέατρο Άττις από τις 26 Φεβρουαρίου. “Η Γουίνι, καθηλωμένη σε έναν καμμένο λόφο, κάτω από φλογισμένο φως, δεν εγκαταλείπει, δεν αφήνει την απόγνωση να την καταβάλλει. Από κάθε της χειρονομία, από κάθε της σκέψη και λέξη, από κάθε της ανάσα και ήχο αναβλύζει το πάθος για ζωή. Το βίωμα της καταστροφής και του θανάτου, το βίωμα της απώλειας του αγαπημένου προσώπου συντελούν στην καθήλωση της. Ωστόσο, το αίτημα για ανθρώπινη επαφή, για συνύπαρξη, τρυφερότητα και ζεστασιά, είναι αγωνιώδες και διαρκές.”

“Περνά από όλο το φάσμα των ανθρώπινων καταστάσεων: ο φόβος και η αγωνία, η ελπίδα και η πίστη, το πάθος και το πένθος, η ηδονή και η οδύνη, τη συντροφεύουν ως την έρημο του «εγώ», ως τη σπαραχτική και απόλυτη μοναξιά της. Με υλικά της τη μνήμη του έρωτα και την επίγνωση του θανάτου, η Γουίνι επιμένει, συνδέεται με τη σπίθα της ζωής, προσπερνά τους φραγμούς της οδύνης, αποκαλύπτοντας την όψη του αγωνιζόμενου ανθρώπου στην εσχατιά του κόσμου. Ακόμα και στο σημείο αυτό η ζωή εξακολουθεί να έχει νόημα.”

“Στη σκηνή μαζί με τη Γουίνι, ένας υπερβατικός συνομιλητής. Η συμβολική παρουσία του σκηνικού Άλλου. Μία περφόρμερ, ένας άνθρωπος, ίδιος και διαφορετικός, οικείος και ξένος. Με τη φωνή και το σώμα, την ανάσα και τον ήχο συνομιλεί με τη Γουίνι, διανύοντας μαζί της το δύσκολο ταξίδι προς την ανθρώπινη επαφή. Ύστατο αίτημα, η ανθρώπινη εγγύτητα”.

Στην Ελλάδα οι «Ευτυχισμένες ημέρες» του Μπέκετ ανέβηκαν  το 1966  σε σκηνοθεσία Χριστίνας Τσίγκου η οποία ερμήνευσε τη Γουίνι στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Ο ίδιος ο Μπέκετ, άλλωστε, σε επιστολή που της έστειλε της έγραψε χαρακτηριστικά: «Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ πολύ που θελήσατε να παίξετε τη Γουίνι».Μετάφραση: Θωμάς Συμεωνίδης / Σκηνοθεσία – σκηνική εγκατάσταση – επιμέλεια κοστουμιών: Σάββας Στρούμπος / Ηθοποιοί: Ανέζα Παπαδοπούλου, Έλλη Ιγγλίζ / Διάρκεια: 75΄

Ομάδα Σημείον μηδέν/  Θέατρο Άττις / Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο

Από 26/2/20 / Πληροφορίες / Κρατήσεις: Τηλ.:210-3225207 | www.attistheatre.com