ΕΞΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗ ΓΚΑΛΛΕΡΙ CITRONNE

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

Επιλογή από τα έργα έξι καλλιτεχνών, παρoυσιάζει η γκαλερί Citronne στο χώρο της στην Αθήνα. Πρόκειται για σύγχρονες εικαστικές δημιουργίες- ζωγραφική, γλυπτική, κατασκευές, φωτογραφία των καλλιτεχνών Γιάννη Αδαμάκου, Κρις Γιαννάκου, Μάκη Θεοφυλακτόπουλου, Αλέκου Κυραρίνη, Γιώργου Λάππα και Νίκου Μάρκου.

Ο Γιάννης Αδαμάκος επιδιώκει να εξαντλήσει τα όρια ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και την υποκειμενική-υποσυνείδητη πρόσληψη της πραγματικότητας. Ανασύρει και εξηγεί τα ίχνη της μνήμης. Δείχνει ότι τα όρια ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν συντίθενται μέσα στην Μνήμη. Με την ίδια προσέγγιση, τα όρια ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στον θόρυβο και την σιωπή, το όνειρο και το βίωμα, την φύση και την φαντασία συγχέονται μέσα στο χρώμα.

Ο Κρις Γιανάκος, διεθνώς αναγνωρισμένος εικαστικός της ελληνικής Διασποράς, ενδιαφέρεται για την αρχιτεκτονική, τους αρχαίους πολιτισμούς και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τον ελκύουν οι γεωμετρικές φόρμες και οι κλασικές αναλογίες καθώς και η πολιτισμική και πνευματική τους διάσταση. Με την δυναμική σύνθεση καθαρών γεωμετρικών επιπέδων, όπως ο Σταυρός και η Διαγώνιος, υπαινίσσεται την υπεροχή των καθαρών συναισθημάτων.

Ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, εκπρόσωπος του σύγχρονου ελληνικού εξπρεσιονισμού, έχει δημιουργήσει ένα υψιπετές σύμπαν ζωγραφικής αρτιότητας και υπαρξιακού βάθους, στο κέντρο του οποίου είναι η ανθρώπινη ή ανθρωποειδής μορφή. Με διαρκώς επινοούμενη τεχνική, περνά από την αναπαράσταση της μορφής σε μια σχεδόν αυτοβιογραφική αφαίρεση, αναζητώντας την «καλλιτεχνική εκπομπή- δηλαδή, την δυνατότητα της ζωγραφικής να πάλλεται άλογα εντός του θεατή της. Η εικόνα του μοναχικού urban ατόμου στον δύσκολο κόσμο μας, αφορά αυτήν καθεαυτήν την ανθρώπινη ύπαρξη».

Ο Αλέκος Κυραρίνης καταπιάνεται με μία σύνθετη, αυστηρά προσωπική αναζήτηση. Η ζωγραφική του κατακλύζεται από πολυποίκιλα διακοσμητικά μοτίβα που κατάγονται από ένα ευρύτατο χρονικό φάσμα- από τον κόσμο της ύστερης αρχαιότητας ως τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους και, από εκεί, στην λαϊκή μαρμαρογλυπτική και ξυλογλυπτική. Κάθε μοτίβο εντάσσεται οργανικά στην εκάστοτε σύνθεση, καθώς επιλεγεί με βαθειά γνώση του συμβολισμού του και της οπτικής του βαρύτητας.

Ο Γιώργος Λάππας απωθεί τον περιορισμό, αδιαφορεί για τον «ορθολογισμό.» Διακατέχεται και εκφράζει την αέναη επιθυμία του ανθρώπου να υπερβεί τα εκάστοτε όρια. Ο κόσμος του συντίθεται από μέταλλο, πλαστικό ύφασμα, ηλεκτρικές λυχνίες. Τα έργα του αποτελούν πρωτίστως μια μελέτη της σχέσης του σώματος με τον χώρο και τον χρόνο, έναν στοχασμό πάνω στις σχέσεις του παρελθόντος και του μέλλοντος της γλυπτικής, των δομικών παραμέτρων της πλαστικής και της αρχιτεκτονικής σε σχέση με τον τόπο, αλλά και μια κατάδυση σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Ο Νίκος Μάρκου, προσδιορίζει φωτογραφικά έναν εσωτερικό κόσμο, ένα Inner Space. Από τα φωτογραφημένα επιλεγμένα εξωτερικά τοπία μεταβαίνει σε μία εσωτερική πραγματικότητα. Επιπλέον, από την φυσική απεικόνιση περνάει στην τεχνική μεταλλακτική επεξεργασία. Το αποτέλεσμα οδηγεί σε μια “κατασκευασμένη” πραγματικότητα.