EROS GREC-30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ /Με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Βαλετίνου 2021

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart

ΠΑΡΙΣΙ – ΄Ηταν τον Νοέμβριος του ’89, τις μέρες που έπεφτε το τείχος του Bερολίνου, τότε που η Ελλάδα άνοιγε στο Παρίσι τη μεγάλη αρχαιολογική έκθεση “Eros Grec – Amour dew Dieux et des Hommes” (*)με την οποία συμμετείχε στους εορτασμούς για το “Παρίσι –Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1989”.

Φυλλομετρώντας σήμερα, 30 χρόνια μετά, τον κατάλογο στα γαλλικά χωρίς κείμενα από τους υπουργούς Πολιτισμού Ελλάδας – Γαλλίας (Μελίνα Μερκούρη, Ζακ Λανγκ) οι οποίοι είχαν και την ιδέα της έκθεσης για τον έρωτα στην ελληνική αρχαιότητα, διαπιστώνουμε πόσο πιό ελεύθερη ήταν η σκέψη και πιό πρωτοποριακές οι πρωτοβουλίες του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού.

Έργο μιας ομάδας Ελλήνων αρχαιολόγων η έκθεση τα είπε, σχεδόν, όλα για τον έρωτα. Με ντουκουμέντα αριστουργήματα από ελληνικά μουσεία, γλυπτά και αγγεία με ερωτικές συνευρέσεις εραστών-ερωμένων καθ’ όλα αποδεκτές στις κοινωνίες της αρχαιότητας και με κείμενα έγκυρα και ενυπόγραφα με θέματα : Έρωτας στην ελληνική μυθολογία (Νίκος Καλστάς), Έρωτας και Γάμος (Μαίρη Πάντου), Γυναίκα και Έρωτας: η θέση των γυναικών στην αρχαιότητα,  Έρωτας και συμβολισμός ( Στέλλα Χρυσουλάκη), Η παιδεραστία (Νίκος Καλτσάς), ο Έρωτας στη Φιλοσοφία (Γιάννης Τουρατσόγλου), Έρωτας- Αγάπη (Jean Marcade)

Ο έρωτος είναι γοητευτικός …αλλά είναι και σοβαρός, μερικές φορές δε, φοβερός. Από την προέλευση του κόσμου, διασφαλίζει τη συνέχεια της ζωής και βασίζεται στα πάθη που ζωντανεύουν ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους. «Όποιος τον αγγίζει, αμέσως παραλύει» λέει ο Σοφοκλής και ο Olivier Chevrillon (διευθυντής των Μουσείων της Γαλλίας) που τον επικαλείται αναφερόμενος στις ερωτικές σκηνές με την κορύφωση της ψυχής στα πιό υπέροχα ύψη κι από την άλλη την καταβύθιση στην απογοήτευση του σώματος, εκφράζει την ελπίδα ότι οι επισκέπτες θα παρασυρθούν από τη γοητεία του έρωτα και δεν θα ενοχληθούν «από τα έθιμα ενός πολιτισμού με το οποίον μοιραζόμαστε πολλές αξίες, αλλά βίωνε τις πραγματικότητες της αγάπης πολύ διαφορετικά.”

Στη διαφορετικότητα αυτή θυμόμαστε ξανά την Παλατινή Ανθολογία του Στράτωνος, τις τραγωδίες των τριών τραγικών – τους “Μυρμιδόνες” του Αισχύλου για τον σαρκικό έρωτα του Αχιλλέα και του Πάτροκλου, το σατυρικό δράμα “Εραστές του Αχιλλέα” του Σοφοκλή και την τραγωδία “Χρύσιππος” του Ευριπίδη για τον έρωτα του βασιλιά της Θήβας Λάιου (πατέρα του Οιδίποδα) προς τον νεαρό έφηβο Χρύσιππο -γιό του Πέλοπα- τον οποίο βίασε και στη συνέχεια ο νέος αυτοκτόνισε.

 

  • Galeries Nationales du Grand Palais  6/11/1989 – 5/2/1990