ΕΦΥΓΕ Ο ΛΟΥΙ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ ΑΠΟ Covid-19

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

Σε ηλικία 70 χρονών, έφυγε ο μεγάλος Χιλιανός συγγραφέας Λουί Σεπούλβεδα, ο οποίος πέθανε από τον Covid-19. Ήταν μια από τις πρώτες περιπτώσεις που διαγνώστηκαν στην Ισπανία. Ο συγγραφέας έφυγε από τη ζωή στο Νοσοκομείο Universitario Central de Asturias στο Οβιέδο, σύμφωνα με ανακοίνωση της οικογένειάς του στην εφημερίδα El País. Γεννημένος στο Ovalle της Χιλής, το 1949, ο Σεπούλβεδα ζούσε, εδώ και πολύ καιρό, στην Αστούρια. Μεγάλωσε στο Valparaíso σε μια οικογένεια αναρχικών ιδεών (ο παππούς του, Gerardo Sepúlveda Tapia, είχε μεταναστεύσει από την Ισπανία για να αποφύγει τη θανατική ποινή), εγγράφηκε σε ηλικία  15 χρονών στην Κομμουνιστική Νεολαία και άρχισε να εργάζεται ως έφηβος, συνεργαζόμενος με την εφημερίδα  Κλαρίν  της  Χιλής. Το πρώτο του βιβλίο, Ο Crónicas de Pedro Nadie, μια συλλογή διηγημάτων, κέρδισε το βραβείο Casa de las Americas, το 1969 και μια υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Lomonosov της Μόσχας, όπου σπούδασε για μερικούς μήνες και αποβλήθηκε ως αντιφρονούντας.

Επιστρέφοντας στη Νότια Αμερική, βρέθηκε για ένα διάστημα στη Βολιβία όπου υπηρέτησε στον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Χιλή, εργάστηκε στο θέατρο, το ραδιόφωνο και εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ, ο Σεπούλδεβα, ο οποίος ήταν κοντά στον πρώην πρόεδρο Σαλβατόρ Αλλιέντε, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και απελευθερώθηκε λίγους μήνες χάρη μετά χάρη στην πίεση της Διεθνούς Αμνηστίας. Συνελήφθη και πάλι επειδή συνέχισε για να αντιτάσσεται στο καθεστώς: καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη (πέρασε συνολικά σχεδόν τρία χρόνια στη φυλακή) και η ποινή μετατράπηκε, αργότερα, σε εξορία. Στη συνέχεια, ο Σεπουλβέδα έφυγε από τη Χιλή το 1977, σε ηλικία 28 χρονών και μετακόμισε πρώτα στη Βραζιλία, μετά στην Παραγουάη και τέλος στον Ισημερινό, όπου έζησε για μερικούς μήνες μαζί με τους Ινδούς. Μετακόμισε στη Νικαράγουα το 1978, όπου εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα ως δημοσιογράφος που συμμετείχε στην επανάσταση της Σαντινίστας. Μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα της τελευταίας, μετακόμισε μόνιμα στην Ευρώπη: πρώτα στο Αμβούργο και στη συνέχεια, από το 1997, στο Gijón, όχι μακριά από τον Οβιέδο, όπου ίδρυσε και λειτούργησε την Ibero-American Book Fair στο Gijón, που διοργανώνεται κάθε χρόνο τη δεύτερη εβδομάδα του Μαΐου.

Μετά το λογοτεχνικό του ντεμπούτο το 1969 εγκατέλειψε το γράψιμο για μερικά χρόνια, για να επιστρέψει στη δεκαετία του ΄80 με τον Γέρο που διάβασε ερωτικά μυθιστορήματα(1988), μεταφρασμένο στην Ιταλία το 1993 για τον ιστορικό ιταλικό εκδοτικό οίκο του, “Γκουάντα” απ’ όπου ήρθε η διεθνής επιτυχία. Ακολούθησαν, στη δεκαετία του ’90, το  Εξαφανίστηκε (μια σειρά από νοσταλγικές ιστορίες για την πατρίδα του, 1994), το Patagonia express (ένα ημερολόγιο ταξιδιού εμπνευσμένο από τις ιστορίες του Chatwin, 1995), η διάσημη Ιστορία ενός γλάρου και της γάτας που την έμαθε να πετάει (η συγκινητική ιστορία της φιλίας μεταξύ του γλάρου Fortunata και της γάτας Zorba και των φίλων της, που βρίσκεται στις στέγες του Αμβούργου, 1996) και άλλες επιτυχίες όπως Τα τριαντάφυλλα του Ατακάμα(2002), Τελευταίες ειδήσεις από το Νότο (2011), Ιστορία μιας γάτας και του ποντικιού που έγινε φίλος του (2012), Συστατικά για μια ζωή τρομερών παθών (2013), Ιστορία ενός σκύλου που δίδαξε ένα παιδί για την πίστη (2015) και το τελευταίο του βιβλίο για παιδιά, Ιστορία μιας λευκής φάλαινας που είπε από το (2018) – η ιστορία μιας φάλαινας που μιλά από πρώτο χέρι τη σκληρότητα των ανθρώπων.

Τα βραβεία που έλαβε για το έργο του ο Σεπούλβεδα είναι το Γαλλικό Βραβείο Πολιτισμού Etrangère (1992), το Διεθνές Βραβείο Ennio Flaiano (1994), το Διεθνές Βραβείο Grinzane Cavour (1996), το Βραβείο Σταδιοδρομίας Chiara (2014) και το Λογοτεχνικό Βραβείο Alessandro Manzoni for Lifetime Achievement (2015). Στο συγγραφέα είχε επίσης απονεμηθεί η τιμή του Ιππότη των Τεχνών και των Επιστολών της Γαλλικής Δημοκρατίας. Δύο ταινίες έχουν γίνει από τις δύο μεγαλύτερες επιτυχίες του (Storia di una gabbianella και τη γάτα που την έμαθε να πετάει και τον γέρο που διάβασε ερωτικά μυθιστορήματα): La gabbianella e il gatto (1998, σκηνοθεσία Enzo D’Alò, ταινία animation) και The Old Man Reading Love Novels (2001, του Rolf de Heer με τον Richard Dreyfuss ως Antonio José Bolívar Proaño και Hugo Weaving στα Rubicondo’s).

Σε μια συνέντευξή του στην El País, ο Σεπούλβεδα συνοψίζει την αίσθηση της λογοτεχνίας ως εξής: «Τα καλά μυθιστορήματα είναι οι ιστορίες των ηττημένων, επειδή οι νικητές γράφουν τη δική τους ιστορία για τον εαυτό τους. Εναπόκειται σε εμάς τους συγγραφείς να δώσουμε φωνή στους ξεχασμένους ».