ΕΦΥΓΕ Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

Έφυγε από τη ζωή η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ σε ηλικία 81 χρονών. Τον θάνατο της ανακοίνωσε μέσω Facebook ο συγγραφέας και ανηψιός της Αλέξης Σταμάτης.

Η Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Γονείς της ήταν οι Γιάννης Αγγελάκης και Ελένη Σταμάτη και νονός της ο Νίκος Καζαντζάκης που διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον πατέρα της.

Στα 17 της χρόνια δημοσίευσε για πρώτη φορά το ποίημα “Μοναξιά” στο περιοδικό «Καινούργια εποχή» με παρότρυνση του Νίκου Καζαντζάκη. Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ σπούδασε στην Αθήνα, στη νότια Γαλλία και αποφοίτησε στη Γενεύη με το δίπλωμα Μεταφραστών και Διερμηνέων (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά). Άρθρα της για την ποίηση και τη μετάφραση της ποίησης έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες ανά τον κόσμο. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες και βρίσκονται σε παγκόσμιες ανθολογίες. Το 1984 της απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 2000 το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών. Το μεταφραστικό της έργο επικεντρώνεται στην ποίηση. Έχει εκδώσει 20 περίπου ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Μαγιακόβσκι, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ κ.ά.

Η Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ ανήκει στη δεύτερη μεταπολεμική γενιά (τη λεγόμενη γενιά της αμφισβήτησης). Χαρακτηριστικό γνώρισμα της ποιητικής της είναι η «σωματικότητα των αισθημάτων και η κατάφαση στη μοναξιά ως του βαθύτερου γνωρίσματος της ύπαρξης», ενώ στα πιο πρόσφατα έργα της η έμφαση δίνεται στις αυτοβιογραφικές αναφορές και σε έναν εσωτερικό διάλογο με τον θάνατο,

Το σύνολο του έργου της υπάρχει στα Ποιήματα 1963-2011  ένας τόμος με όλες τις ποιητικές συλλογές της, από το πρώτο βιβλίο με τίτλο Λύκοι και σύννεφα (1963) μέχρι το πρόσφατο Η ανορεξία της ύπαρξης (2011).

«Ο τόμος με τα άπαντά μου -γράφει η ίδια- δεν είναι μόνο η συγκέντρωση των ποιημάτων μου αλλά κι ολόκληρης της ζωής μου, αφού δε θυμάμαι να έζησα ποτέ χωρίς ποίηση. Μικρή, μου διάβαζε ποίηση η μητέρα μου και, βέβαια, μεγάλωσα στη σκιά του νονού μου, του Νίκου Καζαντζάκη. Ήξερα πώς γράφονται τα ποιήματα, δηλαδή ότι δεν μπορείς να τα προγραμματίσεις. Εκείνα αποφασίζουν πότε θα σε κατακτήσουν. Αρκεί να ’χεις την όσφρηση που χρειάζεται για να τα συλλάβεις. Αυτό ίσως και να  σημαίνει “ταλέντο”. Βέβαια, όταν είσαι νέος, τα κύματα την ποίησης πολλαπλασιάζονται, αφού ο έρωτας κυριαρχεί. Ένα άλλο στοιχείο της ποιητικής μου ενέργειας είναι ότι πρωτοδημιούργησα στη δεκαετία του ’60, εποχή αναγέννησης της νεοελληνικής ποίησης και τέχνης γενικότερα, ή, όπως λέει ο Καβάφης “με μουσικές εξαίσιες, με φωνές”. Είδαμε την ποίηση της Ελλάδας να αποσπά τη διεθνή προσοχή, ενώ ως τότε μόνο οι αρχαίοι Έλληνες τους ενδιέφεραν. Ωραία εμπειρία ο συγκεντρωτικός τόμος».