ΑΝΤΟΝΙΟΝΙ ΚΑΙ ΦΕΛΛΙΝΙ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ ΤΟΥ ΚΠΙΣΝ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

Mε δύο από τις αντιπροσωπευτικές ταινίες Ιταλών δημιουργών ολοκληρώνονται το Σεπτέμβριο οι υπαίθριες προβολές του Park your cinema του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Οι ταινίες που θα προβληθούν στο Ξέφωτο είναι:

Blow-up του Michelangelo Antonioni και La Dolce Vita του Federico Fellini. Από το φόντο ενός λονδρέζικου πάρκου μέχρι τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της «γλυκιάς ζωής» της Ρώμης (αμφότερα στα 60’s), το σινεμά γίνεται το μέσο φυγής για εποχές που μπορεί να φαντάζουν πιο ανέμελες, όμως κουβαλάνε μέσα τους υπαρξιακά ερωτήματα που το σήμερα σίγουρα ζηλεύει. Μετά από μία θερινή σεζόν καθαρά ψυχαγωγικών επιλογών (που είχαμε πραγματικά ανάγκη), ας διδαχτούμε κάτι πιο ουσιαστικό, για να πορευόμαστε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι…

Αναλυτικά το πρόγραμμα:

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου, 20.30, Ξέφωτο

BLOW-UP (1966)  Σκηνοθεσία: Michelangelo Antonioni

Mod φωτογράφος μόδας κυκλοφορεί αμέριμνος σε λονδρέζικο πάρκο και τραβά ότι του αποσπά την προσοχή. Ανάμεσα στις εικόνες που θα εμφανίσει αργότερα, θα εντοπίσει ένα χέρι μ’ ένα πιστόλι που σημαδεύει δύο εραστές και θα πιστέψει εμμονικά πως υπήρξε μάρτυρας φόνου. Η πρώτη πλήρως αγγλόφωνη ταινία του Michelangelo Antonioni, πέραν του αινιγματικού μυστηρίου που καλύπτει την πλοκή της εδώ και τόσες δεκαετίες, αποτελεί ένα εξαιρετικό και τόσο αυθεντικό ντοκουμέντο της περιόδου του Swinging London. Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών του 1967 και δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ (σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου). Τη μουσική  υπογράφει ο Herbie Hancock.

 

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, 20.30, Ξέφωτο

ΓΛΥΚΙΑ ΖΩΗ / LA DOLCE VITA (1960) Σκηνοθεσία: Federico Fellini

Έργα και ημέρες ενός δημοσιογράφου στα πρόθυρα της υπαρξιακής κρίσης, διχασμένου ανάμεσα στη μεγάλη ζωή της νυχτερινής Ρώμης του ’60 και της μιζέριας του μικροαστικού συζυγικού βίου. Ο Federico Fellini δεν επικοινωνεί πια με την αθώα επίδραση του νεορεαλισμού και ο κινηματογράφος κερδίζει έναν μεγάλο δημιουργό, ο οποίος με τη σειρά του συναντά τον ιδανικό ερμηνευτή στο πρόσωπο του Marcello Mastroianni. Η αποδοχή είναι καθολική, το έργο κερδίζει τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών του 1960 και δύο χρόνια αργότερα ο Fellini είναι υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου.