ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΩΡΤΖ ΦΛΟΫΝΤ ΣΤΗ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart, 25/3/22

Το αμερικάνικο Ρέκβιεμ εις μνήμην της τραγικής απώλειας του Τζωρτζ Φλόϋντ – το έργο “A Knee on The Neck” του Adolphus Hailstork, που συντέθηκε με βάση την ποίηση του Dr. Herbert Martin δίνει την παγκόσμια πρεμιέρα του αύριο, 26 Μαρτίου και στις 28 του μήνα από την Εθνική Φιλαρμονική Ορχήστρα & Χορωδία υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Piotr Gajewski και του διευθυντή χορωδίας Eugene Rogers. Μαζί τους μέλη της The Washington Chorus και του Howard University Chorale. Συμμετέχουν οι τραγουδιστές J’Nai Bridges, Norman Shankle και Kenneth Overton. Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με το θεμελιώδες “Ρέκβιεμ σε ρε ελάσσονα” του Μότσαρτ, στο οποίο συμμετέχει επίσης η σοπράνο Janai Brugger. Η συναυλία θα δοθεί στο Music Center στο Strathmore λίγο έξω από την Ουάσιγκτον, D.C.

Ο θάνατος του Τζορτζ Φλόιντ πριν από σχεδόν δύο χρόνια προκάλεσε μαζικές διαμαρτυρίες στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, με το βίντεο που κοινοποιήθηκε στο διαδίκτυο και δείχνει έναν λευκό αστυνομικό, που από τότε καταδικάστηκε για φόνο, να κρατά το γόνατό του στο λαιμό του μαύρου ανθρώπου μέχρι να σταματήσει να αναπνέει.

Ο συνθέτης Adolphus Hailstork και ο λιμπρετίστας Herbert Martin, 80χρονών και οι δύο, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν ένα ορχηστρικό έργο που προοριζόταν για μια μεγάλη χορωδία και τρεις σολίστ τιμώντας με τον τρόπο αυτό τη μνήμη του Φλόυντ.

Το «A Knee on the Neck», ξεκινά με μια «εντολή» που δίνουν οι μαύροι γονείς στα παιδιά τους: να έχουν πάντα την καλύτερη συμπεριφορά για να μη πληγωθούν, να μη πάνε φυλακή ή ακόμα και να μη σκοτωθούν. Ο Martin και ο Hailstork θυμούνται και οι δύο αυτού του είδους τις αυστηρές εντολές από την παιδική τους ηλικία – είναι μέρος του λόγου για τον οποίο συνεργάζονται επί τρεις δεκαετίες δημιουργώντας λυρικά κομμάτια εμπνευσμένα από απλούς αφροαμερικανούς και ιστορικές προσωπικότητες.

«Κάθε οικογένεια των μαύρων στην Αμερική πρέπει να είχε αυτό το θέμα συζήτησης», θυμάται ο Μάρτιν. «Η μητέρα μου έλεγε απλά: “Αν πας στο κέντρο της πόλης για να κάνεις κάτι για εμάς, πρέπει να κάνεις αυτό, αυτό και αυτό και αυτό. Επειδή δεν ξέρω τί θα συμβεί”.

Η αντανάκλαση αυτής της εμπειρίας απαιτούσε κάτι μεγαλειώδες, δεδομένου του μεγέθους της βίας με ρατσιστικά κίνητρα που έχει αφαιρέσει αναρίθμητες ζωές στην Αμερική — Floyd, Emmett Till, Daunte Wright, Breonna Taylor και πολλές άλλες.

“Είναι σημαντικό να μένουν στη μνήμη αυτά τα γεγονότα”, λέει ο Μάρτιν, “ώστε να μην επαναληφθούν. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που θα ήθελα οι άνθρωποι να θυμούνται και να μεταδίδουν τη μνήμη όπως την έχουν βιώσει στους συγγενείς τους, στην οικογένειά τους, στους φίλους τους».

Το κομμάτι τελειώνει με μια ελπιδοφόρα νότα – ένα όραμα μιας πιο τέλειας ένωσης όπου αμερικανοί κάθε καταγωγής και θρησκείας ζουν αρμονικά. «Υπάρχει μια στιγμή καθολικού σφιξίματος των χεριών, θα μπορούσατε να πείτε, όχι σφίξιμο με γροθιά, μόνο απλώνοντας το χέρι με την ελπίδα ότι θα υπάρξει μεγαλύτερη αίσθηση ειρήνης και σεβασμού μεταξύ όλων των ανθρώπων της Αμερικής».