ΑΛΝΤΟ ΡΟΣΙ: Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ – ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ ΣΤΟ ΜΑΧΧΙ ΣΤΗ ΡΩΜΗ

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: anyteart

ΡΩΜΗ – Μια μεγάλη αναδρομική έκθεση του μεταμοντέρνου ιταλού αρχιτέκτονα  Άλντο Ρόσι (1931-1997) άνοιξε πρόσφατα στο μουσείο MAXXI της Ρώμης. Με τίτλο “Aλντο Ρόσι: Ο αρχιτέκτονας και οι πόλεις” η έκθεση παρουσιάζει ένα ευρύ φάσμα έργων του πολύπλευρου δημιουργού ο οποίος είναι γνωστός για το έργο του στην αρχιτεκτονική θεωρία, τα κτίρια και το σχεδιασμό προϊόντων αλλά και για την κληρονομιά που άφησε και που εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης, όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σ΄ολόκληρο τον κόσμο. Την έκθεση επιμελήθηκε ο Αλμπέρτο Φερλένγκα ο οποίος αναδεκνύει τη δουλειά του ιταλού δημιουργού με μια πυκνή και ποικίλη συλλογή υλικών από 800 σχέδια, σκίτσα, σημειώσεις, γράμματα, φωτογραφίες, μοντέλα και έγγραφα που προέρχονται από τα αρχεία του μουσείου MAXXI, του Ιδρύματος Άλντο Ρόσι και από αρχεία και συλλογές απ’ όλο τον κόσμο.

Ο Άλντο Ρόσι  κέρδισε τη διεθνή φήμη με τα ευφάνταστα και έντονα όμορφα σχέδια του με απλές μορφές όπως κώνους, κύλινδροι, πρίσματα και κύβους που εφάρμοσε για να αποτυπώσει το όραμά τους για τις πόλεις και τη διαβίωση των ανθρώπων μετά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο. Γεννήθηκε στο Μιλάνο, όπου σπούδασε Αρχιτεκτονική στον Πολυτεχνείο της πόλης. Πριν από την αποφοίτησή του, το 1959, συνεργάστηκε με το περιοδικό αρχιτεκτονικής Casabella-Continuita και έγινε αρχισυντάκτης το διάστημα 1961-1964. Συγγραφέας δύο πολύ σημαντικών βιβλίων – “The Architecture of the City”, (1966) και “A Scientific Autobiography”, (1981), έγινε μέλος του διδακτικού προσωπικού της Σχολής Αρχιτεκτόνων στο Μιλάνο το 1965 και στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας το 1975. Η αυξανόμενη φήμη του στο διεθνή χώρο συνέβαλε στο διορισμό του ως καθηγητή στη Ζυρίχη, την Ισπανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1983 ορίζεται διευθυντής της Μπιεννάλε της Βενετίας. Το 1990 παίρνει το Αρχιτεκτονικό βραβείο Pritzker και το 1992 το μετάλλιο Thomas Jefferson στην Αρχιτεκτονική.

Αποσπάσματα από τα διάσημα Μπλε Σημειωματάρια (Quaderni Azzurri) της περιόδου 1968 -1986 με τις σκέψεις του σχετικά με την αρχιτεκτονική θεωρία και ιστορία, τις απόψεις του για την πρόοδο, τις πόλεις και τα μουσεία, βρίσκονται σε ολόκληρη την περιδιάβαση αυτής της έκθεσης η οποία εστιάζει και στα υλικά που συνέβαλαν, καθοριστικά, στο πολιτιστικό έργο του Ρόσι στο μεταπολεμικό Μιλάνο. Οι φωτογραφίες από τις οικοδομικές παρεμβάσεις στην πόλη μαρτυρούν τον πλούτο των συμφερόντων και των σχέσεών του, την καλλιτεχνική του προσωπικότητα ενώ αμέτρητα κολάζ, υδατογραφίες και αντικείμενα μεταδίδουν μια συγκεκριμένη ιδέα για την οικοδόμηση των πόλεων.

Τα δύο πιο σημαντικά και αξέχαστα σχέδιά του, το Teatro del Mondo – ένα προσωρινό πλωτό θέατρο που δημιουργήθηκε το 1979 για τη Μπιενάλε της Βενετίας – και το Νεκροταφείο του San Cataldo στη Μόντενα (βραβείο Pritzker), έχουν τον δικό τους χώρο στις δύο άκρες της αίθουσας, ενώ  σ΄ένα κεντρικό τμήμα της έκθεσης παρουσιάζεται μια διαδοχή 40 μοντέλων σχεδιασμού έτσι ώστε να δημιουργούν και να προκαλούν μια φανταστική πόλη. Ενδιάμεσα μπορεί κανείς να δει τα εξίσου διάσημα σχέδια – το συγκρότημα κατοικιών Gallaratese στο Μιλάνο, το ξενοδοχείο Il Palazzo στη Φουκουόκα της Ιαπωνίας. Το μοναδικό ταλέντο και η δημιουργικότητά του Άλντο Ρόσι ως σχεδιαστή συνοψίζεται σε μια προθήκη που φιλοξενεί αριστουργήματα μοντέρνου σχεδιασμού, όπως η πολυθρόνα Parigi (1989), φτιαγμένη για την UniFor, η βιβλιοθήκη Piroscafo που σχεδιάστηκε το 1991 για την Molteni & C. και μια εντυπωσιακή έκθεση-βίντεο που προσφέρει διορατικές συνεντεύξεις και παρεμβάσεις από τη δεκαετία του 1980 και του 1990.

Ο Aλντο Ρόσι, περισσότερο από άλλους, αρχιτέκτονες,  έθεσε τον εαυτό του το ερώτημα της ανοικοδόμησης μιας αρχιτεκτονικής κουλτούρας κατάλληλης για μια εποχική περίπτωση, όπως στην Ιταλία, τη δεκαετία του ’50 όπου ήταν επιτακτική η υλική ανακατασκευή της χώρας μετά τον πόλεμο» – δηλώνει στο Dezeen ο επμελητής της έκθεσης Αλμπέρτο Φερλένγκα.”Σε μια στιγμή μετάβασης κατά την οποία όλες οι προηγούμενες παράμετροι άλλαζαν, κατάλαβε ότι η κουλτούρα που υπάρχει στους Ιταλούς αρχιτέκτονες δεν ήταν αρκετή και έπρεπε να ανανεωθεί“- προσθέτει  και ταυτίζει το τότε με το παρόν ως εποχή μετάβασης αντίστοιχη μ΄αυτή της μεταπολεμικής περιόδου, με τα περιβαλλοντικά ζητήματα να αποτελούν τις νέες παράμετρους, από τις οποίες θα πρέπει να προσαρμοστεί η κουλτούρα των αρχιτεκτόνων, σήμερα, για τη διατήρηση, την προσαρμογή και την ανάπτυξη των πόλεων.

Προς το παρό  το Μουσείο παραμένει κλειστό λόγω των μέτρων κατά της πανδημίας.

Video