ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ (δείτε φωτογραφίες)

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

κείμενο: Ελένη Γαλάνη  15/5/21

Δεν είναι η Λαϊκή Αγορά η πρώτη εικόνα που βλέπει κανείς μπροστά του όταν εισέρχεται στην Εθνική Πινακοθήκη μετά την είσοδο ελέγχου χειραποσκευών (τσάντες, κλπ). Ο μεγάλος πίνακας του Π. Τέτση βρίσκεται αριστερά. Ίσα μπροστά, φάτσα που λένε και στη λαϊκή, υπάρχει αναρτημένη η εμβληματική επιγραφή ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ πάνω ακριβώς από την  είσοδο του διαδρόμου που οδηγεί στην πρώτη αίθουσα μόνιμης συλλογής (βλ. Φωτο). Αυτή η επιγραφή του μεγάλου δωρητή συνεχώς επαναλαμβάνεται,  προκλητικά και ενοχλητικά, όπου είναι δυνατό, σε κάθε όροφο πριν από την είσοδο προς την πτέρυγα η οποία φέρει το όνομά του. Από ένα σημείο και μετά έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο Φάληρο.

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η μαρμαρόπλακα της εξωτερικής πλευράς, η μόνη υπερβολή της δωρεάς. Είναι και τα υπόλοιπα που δεν μας τα έδειξε κανείς από τους πρόθυμους διεκπεραιωτές του υπουργικού επιτελείου επικοινωνίας της κ. Λίνας Μενδώνη με τα συνεχή ρεπορτάζ της τζαμαρίας και της θέας του εστιατορίου προς το λόγο του Λυκαβηττού πριν από τα επίσημα «κλειστά» εγκαινία της επετείου του 1821.

Όπως δεν μας έδειξαν και το απαράδεκτο «άπλωμα» των απειράριθμων έργων στους τοίχους του πρώτου ορόφου- «ανακατεμένος ο ερχόμενος» μονολογούσε  η κυρία δίπλα μου όταν επισκέφτηκα στις 15 Μαϊου τη Νέα Πινακοθήκη των Αθηνών –αυτή με την κάκιστη αντιγραφή των αιωρούμενων τύπου Πομπιντού διαδρόμων προς την πλευρά της λεωφόρου Βασ. Κωνσταντίνου.

«Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε μία λαϊκή αγορά τέχνης έτσι όπως είναι στιβαγμένα, στους τοίχους, στα συνεχή κάθετα χωρίσματα με αναρτημένα τα έργα και στις δυο πλευρές τους, νιώθω να πνίγομαι και θέλω να το πω, με συγχωρείτε που σας μιλώ αλλά…» μου λέει η ευπρεπέστατη επισκέπτρια που δεν γνωρίζει την ιδιότητα μου, όπως κι άλλες δύο κυρίες που επειδή με βλέπουν να φωτογραφίζω, παίρνουν το θάρρος και ρωτούν τη γνώμη μου για την έκθεση της μόνιμης συλλογής. Η συλλογή, ελληνικότατη 100%, του 19ου  και του 20ου  με τα μοντέρα στον 2ο όροφο και τα σύγχρονα στον 3ο  έχει την ίδια  ασφυκτική παράταξη. Τόση μουσειολογία πιά που τιγκώνει τον κάθε καλοπροαίρετο και που κάνει τα έργα να χάνονται αν όχι να υποβαθμίζονται, άδικα τις περισσότερες φορές.

Όσες και όσοι πάτε στην Πινακοθήκη να γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει κάθισμα στις αίθουσες για το κοινό ούτε για δείγμα. Μήτε και πουθενά αλλού.  Τουλάχιστον τις πρώτες ημέρες οι έχοντες πρόβλημα με την ορθοστασία καλό θα ήταν να το αποφύγουν. Εμείς δεινοπαθήσαμε. Επίσης να γωρίζετε ότι λειτουργεί μεν ασανσέρ, προσέξτε, όμως, κατά την καθοδό σας να πατήσετε το 1 για ισόγειο και όχι το 0 όπως εμείς που βρεθήκαμε σε χώρους εργοτάξια χωρίς πρόσβαση στην έξοδο.

Να σημειωθεί ότι το πωλητήριο το ευρισκόμενο στην είσοδο μόλις τώρα ετοιμάζεται. Διαθέτει μόνο τους τόμους καταλόγων παλαιότερων εκθέσεων σε εντυπωσιακά ολοκαίνουργια περιβλήματα από πλέξιγκλας σ’ ένα χώρο μη εμφανή, πίσω ακριβώς από τον πίνακα της Λαϊκής Αγοράς. Ρωτήστε να σας πουν πού βρίσκεται. Καφέ και ρεστωράν με θέα, αργότερα…